Kiedy córka mojego szefa przejęła firmę, wezwała mnie do swojego biura i powiedziała chłodno: „Nie potrzebujemy tu takich staruszków jak ty”. Uśmiechnąłem się tylko, skinąłem głową i wyszedłem bez słowa. Następnego ranka wpadł jej ojciec, ciskając papiery na jej biurko. „Dlaczego, do cholery, go zwolniłaś? Przeczytałaś w ogóle umowę?” krzyknął. „Bo ta umowa…”

„Zbudujemy coś lepszego” – powiedziałem po prostu. „Coś, co szanuje zarówno przeszłość, jak i przyszłość”. Uśmiechnąłem się po raz pierwszy od tygodni. „I będę potrzebował inżyniera, który zna się na hydraulice”.

Rozdział 5: Drenaż mózgów
Dwa miesiące po moim zwolnieniu siedziałem w biurze Douglasa Kleina, przeglądając plany architektoniczne naszego nowego zakładu. Nazwaliśmy to nowe przedsięwzięcie „Cornerstone Precision”. To był pomysł Thomasa. „Buduje się od podstaw” – powiedział. „Tak właśnie tworzy się coś trwałego”.

Douglas, mężczyzna o baryłkowatej klatce piersiowej i wiecznie pogodnym usposobieniu, rozłożył na biurku umowy z dostawcami. „Potwierdzono warsztaty maszynowe. A nowy programista CNC zaczyna pracę w poniedziałek”. Spojrzał na mnie znacząco. „Kolejny były pracownik Harpera, słyszałem”.

„Jason Wright” – potwierdziłem. „Genialny w modelowaniu komputerowym. Przerażająco nisko opłacany. Vanessa obcięła budżet jego działu o trzydzieści procent, podwajając jednocześnie swoją pensję. Odszedł dwa tygodnie temu”.

„Ile to teraz daje?” – zapytał Douglas.

„Siedem” – odpowiedziałem. „Sami najlepsi”.

„Szybko traci talent” – zagwizdał.

„Ludzie podążają za dobrym przywództwem” – powiedziałem. „Vanessa tego nie zapewnia”.

Mój telefon zawibrował. SMS od Jennifer, mojego źródła w laboratorium Harper. Wiadomość zawierała zdjęcie wewnętrznej notatki: Opóźnienia w produkcji… Problemy z kontrolą jakości… Trzech głównych klientów grozi wycofaniem kontraktów.

Pokazałem ją Douglasowi. „Dokładnie tak, jak przewidywaliśmy” – powiedział z ponurą miną. „Drenaż mózgów już wpływa na ich wydajność”.

Nie poczułem satysfakcji z tej wiadomości. Harper Machinery zatrudniało rodziny, które znałem od lat. Ich cierpienie nie było moim celem. „Powinniśmy skontaktować się z Midwest Manufacturing” – powiedziałem, mając na myśli jednego z największych klientów Harper. „Niech oni…

Wiem, że będziemy gotowi do działania za sześćdziesiąt dni”.

Właśnie wtedy zadzwonił mój telefon. Charles Harper.

„Stanley” – powiedział zmęczonym, zrezygnowanym głosem. „Musimy porozmawiać”.

„Słucham”.

Głębokie westchnienie po drugiej stronie słuchawki. „Wiem, co robisz. Nowa firma. Pracownicy Harpera, których zwalniasz”. Nic nie powiedziałem. „Nie dzwonię, żeby cię prosić, żebyś przestał” – kontynuował. „Dzwonię, żeby prosić cię o pomoc”.

To mnie zaskoczyło. „Jakiej pomocy?”