Matka zarabiała na życie, zbierając śmieci. Przez 12 lat jej córka spotykała się z odrzuceniem w szkole. Ale na zakończenie roku szkolnego powiedziała jedno zdanie, które sprawiło, że cała sala w milczeniu zerwała się z miejsc.

Przez dwanaście długich lat Emma Walker nosiła imię, którego nigdy nie wybrała – „Śmieciowe Dziecko”. Podążało ono za nią przez każdy korytarz, każdą klasę, każdy etap szkolnego życia w nasłonecznionych, robotniczych dzielnicach Bakersfield w Kalifornii. To imię było marką, wypaloną w jej tożsamości przez bezmyślne okrucieństwo dzieci i przylgnęło do niej niczym kurz z nieutwardzonych dróg w pobliżu domu.

Jej ojciec, mężczyzna, którego znała tylko z jednego wyblakłego zdjęcia, które matka ściskała w dłoni w chwilach ciszy i zadumy, zmarł na nagłą chorobę przed jej narodzinami. Jego nieobecność pozostawiła jej matkę, Sarah Walker, zmuszoną wychowywać córkę samotnie w świecie, który oferował niewiele dobroci samotnemu rodzicowi bez siatki bezpieczeństwa. Aby zapewnić córce byt, Sarah zrobiła to, co musiała. Została recyklerką, zbieraczką zapomnianych skarbów miasta – butelek, puszek i gazet porzuconych na poboczach dróg, lśniących w ostrym kalifornijskim słońcu niczym spadające gwiazdy.