Mój wnuczek wyszedł z piwnicy blady i trzęsący się ze strachu. „Babciu, spakuj torbę. Wyjeżdżamy. Nie dzwoń do nikogo”. Byłam zdezorientowana. „Co się stało?” „Proszę, po prostu mi zaufaj”. Dwadzieścia minut później moje dzieci dzwoniły bez przerwy… „Nie odbieraj!”

„Tata rozmawiał przez telefon. Powiedział: »Owen ją ma. Jeśli policja zobaczy ten dom, to koniec. Musimy ich natychmiast znaleźć«. Potem mama powiedziała, że ​​dzwoni do wszystkich hoteli w promieniu osiemdziesięciu kilometrów”.

Ścisnęło mnie w piersi. „Szukają nas”.

„Tata powiedział coś jeszcze” – powiedział Owen, patrząc na mnie szeroko otwartymi oczami. „Powiedział: »Jesteśmy za daleko. Musimy to skończyć«”.

Zadzwonił telefon na stoliku nocnym.

Oboje zamarliśmy. To był hotelowy telefon stacjonarny.

Zadzwonił cztery razy. Potem ucichł.

Trzydzieści sekund później zadzwoniła moja komórka. Jessica.

„Znaleźli nas” – wyszeptał Owen. „Mama musiała użyć swojego prawdziwego imienia, dzwoniąc do hoteli”.

Podbiegł do okna i wyjrzał przez szparę w zasłonie. Zesztywniał.

„Samochód taty jest na parkingu” – powiedział. „I SUV cioci Jessiki”.

„O Boże” – jęknęłam. „Co mamy robić?”

Owen wyciągnął telefon. Wykręcił 911.

„Nazywam się Owen Bennett. Jestem w Sleep Inn przy Route 42. Mój tata i ciotka są tutaj. Próbują skrzywdzić moją babcię. Mamy dowody usiłowania zabójstwa. Wezwij pomoc”.

Zostawił otwartą linię i wsunął telefon do kieszeni.

Pukanie do drzwi. Delikatne.

„Mamo?” To był Steven. „Mamo, wiem, że tam jesteś. Otwórz drzwi. Proszę. Chcemy tylko porozmawiać”.

Owen złapał mnie za ramię i pociągnął w stronę łazienki. „Wyjście ewakuacyjne” – wyszeptał. „Tylnym wyjściem”.

Przeszliśmy przez drzwi łączące z korytarzem technicznym.

„Mamo!” – głos Stevena stał się gniewny. „Otwórz natychmiast te drzwi!” Głośny łomot wstrząsnął ścianą. Kopał ją.

Pobiegliśmy. Po betonowych schodach, wypadając w alejkę za hotelem. Zimne powietrze uderzyło mnie w twarz.

Pobiegliśmy do pickupa Owena na drugim końcu parkingu.

„Jadą gdzieś?”

Zatrzymaliśmy się gwałtownie. Jessica stała na końcu alejki, blokując nam drogę do ciężarówki. Wyglądała na zmęczoną, miała potargane włosy, ale jej oczy były zimne.

Odwróciliśmy się. Kelly stała na drugim końcu.

A z bocznych drzwi hotelu wyszedł Steven z łyżką do opon w ręku.

Byliśmy w pułapce.

„Mamo, przestań” – powiedział Steven, powoli zbliżając się do nas. „Jesteś zdezorientowana. Tlenek węgla… wpłynął na twój mózg. Jesteś paranoikiem”.

„Znalazłem urządzenie, tato” – krzyknął Owen, stając przede mną. „Mam zdjęcia. Timer. Otwory wentylacyjne”.

„Sfotografowałeś system ogrzewania!” – krzyknął Steven, a jego spokojna maska ​​opadła. „Nie rozumiesz inżynierii!”

„Rozumiem morderstwo!” – odkrzyknął Owen.

„Nie rozumiesz, czym jest przetrwanie!” – ryknął Steven. „Tracę wszystko! Dwadzieścia lat, a oni mnie wypuścili jak śmiecia! Zostały mi trzy miesiące pieniędzy.” Zaraz stracimy dom!”

„Więc zabiłeś swoją matkę?” zapytałam drżącym, ale donośnym głosem. „Za czterysta tysięcy dolarów?”

„Przeżyłeś swoje życie!” krzyknęła Kelly zza nas. „Masz sześćdziesiąt osiem lat! Masz dom za osiemset tysięcy dolarów, który stoi tam, podczas gdy my toniemy! To niesprawiedliwe!”

„Sprawiedliwe?” Spojrzałam na kobietę, którą przyjęłam do swojej rodziny. „Uważasz, że morderstwo jest sprawiedliwe?”

Jessica podeszła bliżej, sięgając do kieszeni płaszcza. Wyciągnęła strzykawkę.