Podczas rozprawy rozwodowej mąż kpił ze mnie, że nie mam prawnika. Uśmiechnął się szyderczo: „Nie masz pieniędzy, żadnych znajomości. Do kogo zadzwonisz, żeby cię uratował, Grace?”. Był tak pewien, że jestem sama. Nie miał pojęcia, kim jest moja matka, dopóki nie weszła i nie uciszyła sali. Widziałam, jak uśmieszek na jego twarzy zmienia się w czyste przerażenie. Cały jego świat miał się za chwilę zawalić.

„To kłamstwo!” krzyknął Keith, a jego twarz zrobiła się purpurowa. „Ona kłamie!”

„Mamy też SMS-y z tamtej nocy” – kontynuowała Catherine, podnosząc głos na tyle, by przebić się przez jego krzyki. „Odzyskane z serwera w chmurze, który myślał pan, że pan wyczyścił. Dowód rzeczowy C, Wysoki Sądzie”.

Sędzia Henderson przerzucił stronę na Dowód rzeczowy C. Jego brwi poszybowały w górę.

Garrison Ford gorączkowo przewracał strony. Na jego czole perlił się pot. „Wasz Wysoki Sądzie”

albo… nie mieliśmy czasu, żeby zapoznać się z tymi dowodami. To zasadzka!”

„Zasadzka?” Catherine zaśmiała się. To był przerażający dźwięk. „Panie Ford, próbował pan wydać wyrok zaoczny na kobietę bez prawnika, podczas gdy pański klient kpił z niej prosto w twarz. Nie ma pan prawa narzekać na sprawiedliwość. A teraz porozmawiajmy o finansach”.

Catherine odwróciła się z powrotem do galerii, zwracając się do sali tak, jakby prowadziła wykład dla studentów prawa.

„Pan Simmons twierdzi, że jego majątek netto wynosi około ośmiu milionów dolarów. Godna suma jak na człowieka o jego… ograniczonych talentach”.

Keith wyglądał, jakby miał dostać zawału.

„Jednakże” – powiedziała Catherine, wyciągając drugi, grubszy segregator. „Mój zespół biegłych księgowych – który, nawiasem mówiąc, zazwyczaj śledzi finansowanie terroryzmu dla Pentagonu – spędził ostatnie dwanaście godzin na śledzeniu skomplikowanej sieci firm-wydmuszek, które pan Simmons założył na Kajmanach i Cyprze”.

Upuściła drugi segregator. Łup.

„Wygląda na to, Wysoki Sądzie, że pan Simmons od pięciu lat przelewa majątek małżeński do holdingu o nazwie Apex Ventures. Całkowita ukryta kwota nie wynosi ośmiu milionów”.

Catherine nachyliła się do Keitha, jej twarz znajdowała się kilka centymetrów od jego twarzy.

„To dwadzieścia cztery miliony dolarów. A skoro nie ujawnił pan tego w oświadczeniu majątkowym pod groźbą kary za krzywoprzysięstwo, złożonym dziś rano…”

Catherine uśmiechnęła się do sędziego.

„…to stanowi przestępstwo oszustwa”.

Keith opadł z powrotem na krzesło. Spojrzał na Garrisona. „Zrób coś” – syknął.

Garrison Ford spojrzał na dokumenty. Spojrzał na sędziego, który wpatrywał się w Keitha z palącą intensywnością. Potem spojrzał na Catherine Bennett, która sprawdzała swoje zadbane paznokcie.

„Potrzebuję przerwy” – wychrypiał Garrison.

„Wniosek odrzucony” – odparł natychmiast sędzia Henderson. „Chcę usłyszeć więcej o tych kontach na Kajmanach. Pani Bennett, proszę kontynuować.”

„Dziękuję, Wysoki Sądzie. Ale zanim przejdziemy do oszustwa, chciałbym odnieść się do kwestii drwin, jakich doświadczyła moja klientka w związku z brakiem prawnika.”

Podeszła do mnie i położyła mi rękę na ramieniu. Po raz pierwszy spojrzałem na matkę i uśmiechnąłem się – szczerym, pełnym nadziei uśmiechem.

„Keith” – powiedziała Catherine, a jej głos zniżył się do konwersacyjnego, niemal intymnego tonu. „Naśmiewałeś się z mojej córki, bo uważałeś ją za słabą. Myślałeś, że skoro jest miła, to jest bezbronna. Pomyliłeś jej milczenie z poddaniem się”.

Catherine zwróciła się do protokolanta.