„W ciągu kilku lat przekształciłem małą kwiaciarnię moich rodziców w biznes wart 9 milionów dolarów. Nagle moja siostra zażądała 50% udziałów. Kiedy odmówiłem, zagroziła, że ​​spali firmę. Potajemnie sprzedałem ją jej teściowej i odszedłem. Następnego dnia zadzwoniła do mnie ze śmiechem, mówiąc: »Spaliłem twoją firmę!«. Odparłem śmiechem: »Czy ty w ogóle wiesz, kto teraz jest jej właścicielem?«”

Najtrudniejsza, o dziwo, nie była procedura prawna. Żalem było w końcu przyznanie: Brooke zawsze wierzyła, że ​​moja praca istnieje po to, by mogła ją redystrybuować, jeśli będzie jej wystarczająco zależało.

Moje sukcesy ją bolały, ponieważ opierały się na dyscyplinie, a dyscyplina to okrutny sposób na obnażenie tych, którzy żyją z osiągnięć.

Jeśli chodzi o Carter Blooms, odbudowaliśmy go. To było dla mnie ważniejsze niż zemsta.

Margaret niemal natychmiast zatwierdziła budżet na odbudowę.

Przenieśliśmy naszą główną działalność do drugiej lokalizacji, zatrzymaliśmy cały nasz stały personel, przenieśliśmy organizację ślubu. Przenieśliśmy pracę do magazynu wydarzeń i przyspieszyliśmy wdrożenie sprzedaży cyfrowej.

Nasi klienci okazali się o wiele bardziej pomocni, niż się spodziewałem. Nasze kontrakty hotelowe pozostały bez zmian. Dwóch dyrektorów zakładów pogrzebowych wysłało odręczne notatki.

Klient korporacyjny podwoił swoje roczne zamówienie, gdy dowiedział się, co się stało i zobaczył, że dotrzymaliśmy wszystkich terminów.

Kryzys nie tylko ujawnia, kto chce cię zniszczyć.

Ujawnia również, kto przez cały czas po cichu szanował twoją pracę.

Brooke w końcu próbowała do mnie zadzwonić bezpośrednio z nieznanego numeru. Raz odebrałem.

Płakała już, zanim zdążyłem się odezwać.

„Zaplanowałeś to” – powiedziała.