„W ciągu kilku lat przekształciłem małą kwiaciarnię moich rodziców w biznes wart 9 milionów dolarów. Nagle moja siostra zażądała 50% udziałów. Kiedy odmówiłem, zagroziła, że ​​spali firmę. Potajemnie sprzedałem ją jej teściowej i odszedłem. Następnego dnia zadzwoniła do mnie ze śmiechem, mówiąc: »Spaliłem twoją firmę!«. Odparłem śmiechem: »Czy ty w ogóle wiesz, kto teraz jest jej właścicielem?«”

Cóż, podpalenie ma sposób na wyklarowanie charakteru.

Mama zadzwoniła do mnie w niedzielę, płacząc. Zadzwonił po tacie i zapytał, czy mogę „porozmawiać z Margaret jak kobieta”. Rozłączyłam się niemal natychmiast.

„Jako kobieta?” – zapytałam. „Brooke groziła mi, a potem spaliła sklep po wszystkim”.

Ostrzegałem cię, że może to zrobić. To nie dramat rodzeństwa. To przestępstwo.

Tata próbował znanego rodzinnego języka kryzysowego: popełniłeś błąd, nie pozwól, żeby świat zewnętrzny go zepsuł, załatwmy to prywatnie.

Ale to działa tylko wtedy, gdy szkoda jest prywatna. Brooke nie przewróciła wazonu ani nie krzyczała w Święto Dziękczynienia.

Podpaliła nieruchomość komercyjną, z pracownikami, umowami i zobowiązaniami finansowymi.

Zrobiła to, co robią ludzie, którzy przez zbyt wiele lat mylą ochronę z miłością.