Pasażerowie gwałtownie się obudzili. Natychmiast rozpoczęły się rozmowy. Strach rozprzestrzeniał się falami, gdy ludzie próbowali zrozumieć, dlaczego kapitan samolotu pasażerskiego miałby krzyczeć, wzywając pilotów myśliwców.
Siedząca na miejscu 14F Sarah Mitchell otworzyła oczy. W niecałą sekundę była całkowicie rozbudzona.
Jej ciało zareagowało, zanim w pełni dotarła do niej świadomość. Lata treningu nauczyły ją natychmiastowej reakcji na pewne słowa, tony głosu i zmiany w ruchu samolotu. Czuła…
Subtelne zmiany w samolocie, sposób obsługi sterów, dźwięk silników pod obciążeniem. Usłyszała strach w głosie Hayesa i wiedziała, że to prawda.
Pasażerowie wokół niej już reagowali.
„Co to dokładnie znaczy?” zapytał mężczyzna z 14E, a jego głos był napięty z niepokoju. „Czy pilotowi nic się nie stało?”
Matka za nimi pochyliła się do przodu. „Czy to oznacza, że jesteśmy w niebezpieczeństwie? Czy powinnam obudzić dzieci?”
Sarah wyprostowała się i rozejrzała po kabinie, szukając oznak, że ktoś mógłby zareagować. Nikt tego nie zrobił. Ruch samolotu stawał się coraz wyraźniejszy wraz ze wzrostem turbulencji. Błyskawice przelatywały przez okna.
Jakaś jej część chciała zostać tam, gdzie była. Nie była w służbie. Wyczerpana. Zostawiła ten świat za sobą.
Ale szkolenie, które definiowało ją przez większość dorosłego życia, nie pozwalało jej pozostać na miejscu, gdy kapitan prosił o pomoc, której nikt inny na pokładzie najwyraźniej nie był w stanie jej udzielić.
Nacisnęła przycisk połączenia.
Starsza stewardesa pojawiła się w ciągu kilku sekund.
„Jesteś pilotem?” zapytała cicho kobieta.
Sarah odpięła pas bezpieczeństwa. „Tak. Emerytowany pilot Sił Powietrznych. Pilot myśliwca.”
Oczy stewardesy rozszerzyły się. „Tędy.”
Kiedy Sarah wstała i przeszła do przejścia, mężczyzna z miejsca 14E wpatrywał się w nią z niedowierzaniem.
„Jesteś pilotem myśliwca?”
Leave a Comment