Na cmentarzu, na pogrzebie mojej matki, grabarz zawołał mnie i powiedział cicho: „Proszę pani, pani matka zapłaciła mi za pochowanie pustej trumny”. Odpowiedziałem: „Nie żartuj”. W milczeniu włożył mi klucz do ręki i wyszeptał: „Nie idź do domu. Idź do mieszkania 16 – natychmiast”.

Na pogrzebie mojej matki ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewałam, było to, że grabarz cicho wyjdzie z grupy, zdejmie rękawiczki i gestem zawoła mnie bliżej, jakbyśmy omawiali jakąś rodzinną sprawę.

Na jego wizytówce widniało imię Earl, a jego twarz wyglądała na starszą niż sam cmentarz. Mówił cicho.

„Proszę pani” – powiedział, zerkając w stronę trumny – „pani matka zapłaciła mi za pochowanie pustej trumny”.

Wpatrywałam się w niego, przekonana, że ​​smutek sprawił, że źle usłyszałam. „Przestań z tymi bzdurami”.

Earl się nie uśmiechnął. Zamiast tego wsunął mi coś zimnego w dłoń. Mosiężny klucz.

Na etykiecie wybite były małe, czarne cyfry: 16.