W tym tygodniu rozmawiała z rodzicami, którzy byli dumni, ale zaniepokojeni, ze starymi przyjaciółmi z eskadry, którzy dokładnie rozumieli, co oznacza ta propozycja, i ze sobą w cichych godzinach nocy, gdy incydent na Atlantyku odtwarzał się w jej umyśle z wyraźną, nieustającą jasnością.
Opuściła wojsko, aby odzyskać spokojniejsze życie. Naprawdę tak myślała. Ale myśl o odejściu teraz, wiedząc dokładnie, czego brakuje, zaczęła ją niepokoić. czuć się mniej jak spokój, a bardziej jak unikanie.
Kiedy przyjęła ofertę, zrobiła to pod pewnymi warunkami.
Program musiał być praktyczny. Musiał uwzględniać czynnych pilotów komercyjnych w swojej konstrukcji. Musiał koncentrować się na rzeczywistych możliwościach reagowania, a nie na teatrze działań public relations. Chciała też, aby emerytowani lotnicy wojskowi z rzeczywistym doświadczeniem operacyjnym byli zaangażowani na każdym szczeblu, a nie tylko jako symboliczni doradcy.
Ku jej zaskoczeniu, warunki te zostały zaakceptowane.
Praca pochłonęła kolejne 2 lata jej życia.
fe.
Sarah zwerbowała byłych pilotów myśliwców, pilotów transportowych, specjalistów od radarów i kontrolerów, którzy rozumieli zarówno systemy wojskowe, jak i realia lotnictwa komercyjnego. Spędzała długie dni w salach konferencyjnych i jeszcze dłuższe noce w symulatorach, adaptując logikę walki do czegoś użytecznego dla załóg cywilnych.
Na początku wielu pilotów komercyjnych stawiało opór. Nie chcieli usłyszeć, że ich dotychczasowe szkolenie w zakresie reagowania kryzysowego jest niekompletne. Kierownictwo linii lotniczych martwiło się o koszty, odbiór pasażerów i odpowiedzialność. Niektórzy oficerowie wojskowi odrzucali cały wysiłek jako zbędną nadmierną korektę.
Sarah ignorowała ich wszystkich.
Wiedziała, co widziała. Wiedziała, jak blisko było.
Leave a Comment