„Spała spokojnie — aż do momentu, gdy kapitan krzyknął: »Czy na pokładzie są jacyś piloci myśliwców?!«”

Pierwsze duże ćwiczenia CATD obejmowały 12 samolotów komercyjnych w symulowanych scenariuszach zagrożenia wrogiego, skoordynowanych z zasobami wojskowymi i kontrolą ruchu lotniczego. Wstępne wyniki były nierówne. Niektóre załogi przesadzały z korektą. Inne zamierały. Niektóre źle zrozumiane instrukcje, zakorzenione w wojskowych skrótach, niemal stworzyły nowe zagrożenia poprzez samo zamieszanie.

To nie zniechęciło Sarah. To rozjaśniło pracę.

Przepisała procedury. Uprościła język. Zmieniła struktury czasowe. Zbudowała warstwowe drzewa decyzyjne, które zakładały panikę i kompensowały ją. Podkreślała, że ​​wszystkie wskazówki udzielane załogom cywilnym muszą działać w stresie, przy złej pogodzie, z niepełnymi informacjami, ponieważ tylko takie środowisko miało znaczenie.

Druga runda ćwiczeń poszła lepiej.

A potem znowu lepiej.

W trzecim roku protokoły CATD zostały wdrożone przez głównych przewoźników północnoatlantyckich i zintegrowane z szerszym planowaniem koordynacji bezpieczeństwa lotnictwa. Emerytowani piloci wojskowi zostali umieszczeni na listach doradczych dla lotów długodystansowych przez wrażliwe korytarze. Usprawniono komunikację między wojskowymi kontrolerami taktycznymi a cywilnymi centrami ruchu lotniczego. Piloci komercyjni otrzymali moduły szkoleniowe, które, choć ograniczone, dawały im realne ramy do zyskania czasu podczas wrogich starć.

Sarah nigdy nie pozwalała sobie na romantyzowanie tej pracy. Nie była ona efektowna. Była żmudna, biurokratyczna, techniczna i często niewdzięczna.

Ale miała znaczenie.