Ze swoich badań wiedziała, że lotnisko Eugene, oficjalnie Mahlon Sweet Field, znajduje się na północny zachód od centrum miasta. Rozejrzała się po okolicy, szukając charakterystycznego układu pasów startowych.
„Tam” – wskazał Martin. „To już?”
Mia spojrzała tam, gdzie wskazywał. Dwa pasy startowe ułożone w nieregularny krzyż, kilka hangarów i nieomylny układ lotniska.
„To jest to” – potwierdziła. „To lotnisko Eugene. Teraz zaczyna się najtrudniejsza część”.
Lądując bez żadnej łączności ani wsparcia naziemnego, Mia okrążyła lotnisko na wysokości 2400 metrów, uważnie oceniając sytuację. Widziała, jak na ziemi zaczynają gromadzić się pojazdy ratunkowe, co sugerowało, że ktoś zauważył krążące nad nimi samoloty, które nie nawiązały łączności.
„Wiedzą, że coś jest nie tak” – zauważyła Patricia.
„Dobrze” – powiedziała Mia. „Przynajmniej będą mieli gotowy sprzęt ratunkowy”.
Przyjrzała się pasom startowym. „Muszę wybrać, z którego pasa skorzystać. Kierunek wiatru jest kluczowy”.
Spojrzała na flagi widoczne na budynkach poniżej, sprawdzając, w którą stronę wieją. „Wiatr zdaje się wiać z południowego zachodu. Pas startowy 16 to najlepsza opcja. Będziemy lądować pod wiatr”.
„Skąd to wszystko wiesz?” – zapytał Martin.
„Mój ojciec mi to wmówił. Lądowanie pod wiatr daje większą kontrolę i krótszą drogę lądowania”.
Mia wzięła głęboki oddech. „Rozpoczynam podejście do lądowania. Od naszej obecnej pozycji do lądowania minie około 10–15 minut. Potrzebuję absolutnej ciszy w kokpicie, chyba że o coś poproszę. Czy możecie to zrobić oboje?”
Patricia i Martin skinęli głowami.
„Panie Ross, proszę odczytać wysokość i prędkość lotu, kiedy o to poproszę. Czy możecie to zrobić?”
„Tak.”
„Dobrze.”
Głos Mii był spokojny, pomimo przyspieszenia serca. „Rozpoczęcie podejścia do pasa 16.”
Leave a Comment