„Panie Whitfield” – wyszeptała.
„Sophio” – powiedział delikatnie. „Czy mogę usiąść?”
„Właśnie wychodziłam” – powiedziała szybko, ocierając policzki.
„Proszę, nie…”
„t” – powiedział. „Nie w ten sposób”.
Coś w jego głosie sprawiło, że się zawahała. Powoli usiadła z powrotem.
James usiadł naprzeciwko niej. Przez chwilę żadne z nich się nie odzywało.
„Widziałem, co się stało” – powiedział cicho. „A raczej, co się nie stało”.
Sophia spuściła wzrok. „Tak. Chyba byłam głupia, myśląc, że dzisiejszy wieczór będzie inny”.
„Inny od czego?”
„Od wszystkich innych razy” – powiedziała cicho. „Nie jestem typem kobiety, którą mężczyźni wybierają. Jestem taką, którą ignorują”.
Jej słowa uderzyły go z nieoczekiwaną siłą.
„Mylisz się” – powiedział stanowczo. „Mężczyzna, który cię dziś wystawił, jest głupcem”.
Uniosła wzrok, szukając na jego twarzy współczucia ani kpiny, ale nie znalazła ani jednego, ani drugiego. To, co zobaczyła, zaparło jej dech w piersiach.
Patrzyła na nią, jakby była dla niej ważna.
„Dlaczego tu jesteś?” – zapytała. „Dlaczego przyszedłeś?”
Zawahał się, po czym odpowiedział szczerze.
„Bo nie mogłem znieść widoku twojej krzywdy. Bo przez 4 lata byłaś w moim domu, w moim życiu, a ja byłem zbyt ślepy, żeby cię naprawdę dostrzec. Aż do dzisiejszego wieczoru”.
Coś się między nimi zmieniło.
„Jadłaś już?” zapytał, dając znak kelnerowi. „Byłbym zaszczycony, gdybyś zechciała do mnie dołączyć do kolacji”.
Sophia zawahała się, myśląc o 8 dolarach w torebce, o tym, jak beznadziejna wydawała się ta sytuacja. Ale coś w jego oczach dodało jej odwagi.
„Chętnie” powiedziała cicho.
Część 2
Kelner postawił przed nimi menu, ale Sophia ledwo na nie spojrzała. Każda pozycja kosztowała więcej, niż zarobiła w ciągu jednego dnia. Czuła, że James ją obserwuje, a kiedy podniosła wzrok, uśmiechnął się delikatnie.
„Zamów, co chcesz” powiedział. „Dziś wieczorem zapomnijmy o wszystkim innym. Po prostu bądźmy dwiema osobami przy wspólnym posiłku”.
„Panie Whitfield, ja…
„James” – powiedział cicho. „Proszę. Tylko na dziś wieczór”.
Leave a Comment