Miliarder wrócił z Ameryki i zastał swoją ciężarną żonę mieszkającą w opuszczonym domu!

„I zawsze tak robimy”.

Westchnął głęboko. Po raz pierwszy od lat poczuł się całkowicie zagubiony. Ale Chidinma ścisnęła jego dłoń uspokajająco.

Cokolwiek miało nadejść, stawią temu czoła razem.

Nie wiedzieli, że to dopiero początek burzy, która wystawi ich miłość na próbę w sposób, jakiego nie mogli sobie wyobrazić.

Dni po utracie pracy przez Oenę były dziwnie spokojne. Wcześniej poranki w ich małym mieszkaniu zawsze były pełne ruchu – Oena spieszyła się, żeby się ubrać do pracy, Chidinma pakowała mu lunch, przypominając, żeby nie zapomniał dokumentów ani kasku. Ale teraz wszystko zwolniło.

Za wolno.

Oena budził się później niż zwykle. Czasami siedział w milczeniu na małej kanapie, wpatrując się w telewizor, tak naprawdę niczego nie oglądając. Innym razem wychodził na zewnątrz, udając, że szuka pracy. Ale zazwyczaj wracał do domu z tym samym zrezygnowanym wyrazem twarzy.

Chidinma natychmiast zauważyła zmianę. Jej mąż, który kiedyś łatwo się śmiał i pewnie mówił o przyszłości, teraz miał w oczach cichy ciężar.

Pewnego wieczoru znalazła go siedzącego samotnie na balkonie, wpatrującego się w ciemną ulicę w dole. Wyszła na zewnątrz i oparła się o balustradę obok niego.

„Nie zjadłeś obiadu” – powiedziała delikatnie.

„Nie jestem głodna”.

Chidinma skrzyżowała ramiona i spojrzała na niego. „Już trzeci raz to mówisz w tym tygodniu”.

Oena westchnęła. „Potrzebuję czasu, żeby pomyśleć”.

„Pomyśleć o czym?”

„O tym, jak wszystko poszło nie tak”.

Chidinma milczała przez chwilę. Potem odwróciła się i spojrzała mu prosto w oczy.

„Nic się nie stało”.

Oena zmarszczyła brwi. „Straciłam pracę”.

„To nie znaczy, że twoje życie się skończyło”.

„Ale tak się czujesz”.

Pokręciła głową. „Jesteś po prostu zmęczony”.

Oena gorzko się zaśmiała. „Zmęczenie nie płaci czynszu”.

Chidinma położyła mu dłoń na ramieniu. „Damy radę”.

„Jak?”

Nie odpowiedziała od razu. Ale w głębi jej umysłu coś już zaczęło się formować.

Następnego ranka Chidinma obudziła się wcześniej niż zwykle. Jeszcze przed wschodem słońca w mieszkaniu panowała cisza, zakłócana jedynie cichym szumem wentylatora sufitowego. Usiadła przy małym drewnianym stole i rozłożyła swoje dokumenty finansowe.

Ich oszczędności nie były duże, ledwie wystarczające, by przetrwać kilka miesięcy, jeśli będą ostrożni. Ale wiedziała, że ​​to nie wystarczy. Potrzebowali czegoś większego, czegoś, co mogłoby zmienić ich sytuację.

Właśnie wtedy do pokoju wszedł Oena, przecierając oczy.