Po pogrzebie męża nikomu nie powiedziałam o bilecie, który kupiłam na roczny rejs. Tydzień później syn powiedział mi: „Teraz, kiedy tata nie żyje, będziesz opiekować się naszymi nowymi zwierzakami za każdym razem, gdy będziemy podróżować”.

Kiedy Julián zmarł na zawał serca, wszyscy w Walencji zakładali, że wdowa Carmen Ortega pozostanie w bezruchu – smutna i gotowa na wszystko, co potrzebne. Sama pomogłam zorganizować pogrzeb, przyjęłam uściski, zniosłam puste kondolencje i pozwoliłam moim dzieciom, Danielowi i Lucii, mówić przede mną, jakby wyznaczyły mi nową rolę: pożytecznej matki, babci na każde zawołanie, kobiety, która czeka na telefony i rozwiązuje domowe problemy.

Nie powiedziałam im, że trzy miesiące przed śmiercią męża potajemnie kupiłam bilet na roczny rejs po Morzu Śródziemnym, Azji i Ameryce Łacińskiej. Nie zrobiłam tego z szaleństwa czy kaprysu. Zrobiłam to, ponieważ przez lata czułam, że moje życie sprowadza się do opiekowania się wszystkimi oprócz siebie.

W ciągu tygodnia po pogrzebie Daniel przyszedł do domu dwa razy. Pierwszy raz, aby przejrzeć dokumenty spadkowe z taką pilnością, że nie byłam nimi zainteresowana. Za drugim razem przyjechał z żoną Martą, niosąc dwa transportery i niemożliwy do zniesienia uśmiech. W środku były dwa małe psy, nerwowe i hałaśliwe, które, jak mówili, kupili, „żeby dziewczynki nauczyły się odpowiedzialności”. Ale dziewczynki prawie na nie nie zwracały uwagi. Prawdziwą winną miałam być ja.

Daniel powiedział to w kuchni, kiedy robiłam kawę: