W dniu mojego ślubu moja suknia ślubna zniknęła z apartamentu dla nowożeńców.

„Ja też”.

Nick rozejrzał się dookoła jak w koszmarze.

„To szaleństwo”.

Lori złapała go za ramię.

„Masz pieniądze, prawda?”

Przełknął ślinę.

„To za mało. Nie osiemdziesiąt tysięcy dolarów. A ty? Możesz zapłacić część Andrei?”

Lori spojrzała na niego.

„Serio? Oczywiście, że nie!”

Wtedy wszystko eksplodowało.

Ojciec Nicka wstał z drugiego rzędu, z twarzą czerwoną ze wstydu.

„Nicholas, jak śmiesz tak upokarzać tę rodzinę!”

Nick spojrzał na niego w panice.

Lori zwróciła się do gości.

„Nick i ja i tak weźmiemy ślub!”

Jeden z gości się roześmiał.

„Ile pieniędzy?”

Firma cateringowa mnie uprzedziła.

„Bez zapłaty nie ma ślubu”.

Lori spiorunowała mnie wzrokiem.

„Nie możesz tego zepsuć”.

Spojrzałam na nią, w mojej skradzionej sukni, noszącą moje życie jako kostium, i powiedziałam:

„Chciałaś ślubu. Dam z siebie wszystko. Wliczając rachunki”.

Potem odwróciłam się i ruszyłam do wyjścia.

Za mną jedna z moich druhen powiedziała:

„Idę z nią”.

Potem rozległ się kolejny głos.

A potem kolejny.

Wyczułam ruch w całym kościele.