Na naszej imprezie sylwestrowej mój brat uniósł kieliszek i obrócił moje dzieci w żart. „Żadnych medali, żadnego talentu – zupełnie jak ich mama” – powiedział, uśmiechając się niewinnie. Potem wskazał na swojego syna. „Tak wygląda sukces”. Rozległ się śmiech. Nie zareagowałem. Po prostu uniosłem kieliszek i powiedziałem: „Na zdrowie – to ostatni raz, kiedy nas widzisz”. Zabrałem dzieci i wyszedłem. Godzinę później nadeszła jego wiadomość. „Wciąż płacisz za studia mojego syna, prawda?”. Wpatrywałem się w nią… i w końcu podjąłem decyzję.