Podczas wielkanocnego obiadu moja siostra zepchnęła moją córkę ze „swojego” krzesła. „Ty parszywy pasożycie – brudzisz mi krzesło!” – warknęła. Moi rodzice nawet nie zareagowali, tylko namawiali wszystkich, żeby „jeść, póki gorące”, udając, że nic się nie stało. Myśleli, że mogą to zignorować. Aż w końcu cicho wzięłam córkę za rękę, wyszłam… i krzyknęłam: „Zwolnić Elenę”.

„Tak” – powiedziała głośno Elena, gestykulując widelcem.

Kadra kierownicza Titanów jest twarda, ale oczarowałem ich. Chodzi o dominację. Musisz im pokazać, że jesteś alfą w tym pokoju.

Cicho pokroiłam szynkę Lily na małe kawałki. Lily była zmęczona. Przegapiła drzemkę, bo Beatrice nalegała, żebyśmy przyjechali wcześniej, żeby pomóc w przygotowaniach, choć „pomoc” oznaczała głównie szorowanie listew przypodłogowych, podczas gdy Elena krytykowała moją technikę.

Lily poruszyła się na krześle. Było to ciężkie, antyczne, dębowe krzesło, należące do głównego zestawu jadalnego. Mama niechętnie pozwoliła jej tam usiąść, ponieważ składane krzesło się zepsuło.

„Mamo, chce mi się pić” – wyszeptała Lily.

Sięgnęłam po dzbanek z wodą, ale Elena mnie uprzedziła. Nie sięgała jednak po wodę. Sięgnęła po kieliszek do wina i w swoim ożywionym opowiadaniu przewróciła ciężki, kryształowy dzbanek.

Lodowa woda zalała stół, mocząc obrus i kapiąc na karmazynową sukienkę Eleny.

„Ty mały bachorze!” Elena krzyknęła.

Odwróciła się do Lily. To nie była wina Lily – Lily nawet się nie poruszyła – ale Elena potrzebowała kozła ofiarnego, a Lily była najmniejszym celem.

„Eleno, ona nie…” – zaczęłam.

Elena nie posłuchała. Popchnęła Lily.

To nie było żartobliwe szturchnięcie. To było mocne, fizyczne pchnięcie w ramię. Lily była niska jak na swój wiek. Siła uderzenia wytrąciła ją z równowagi. Przewróciła się na bok, spadając z dużego dębowego krzesła i uderzając o drewnianą podłogę z odrażającym hukiem.

W pokoju zapadła cisza.

Lily sapnęła, zabrakło jej powietrza, a potem rozległ się jęk – wysoki, przerażony krzyk bólu.

W jednej chwili leżałam na podłodze i ją podniosłam. „Lily! Wszystko w porządku? Pokaż mi swoją głowę.”

Na jej kości policzkowej, tam gdzie uderzyła o podłogę, pojawił się czerwony ślad.

Spojrzałam na Elenę. Spodziewałam się przerażenia. Spodziewałam się przeprosin.

Elena stała nad nami, wycierając serwetką wodę z sukienki, z twarzą wykrzywioną irytacją. „Patrzcie, do czego mnie zmusiliście! Ta sukienka jest jedwabna! Wiecie, ile kosztuje czyszczenie chemiczne?”

„Popchnęłaś ją” – powiedziałam drżącym głosem. „Właśnie zepchnęłaś pięcioletnie dziecko z krzesła”.

„Przeszkadzała mi!” – krzyknęła Elena. „Zawsze przeszkadza! Zupełnie jak wy. Wy dwie jesteście pasożytami! Wchodzicie do tego domu, żrecie nasze jedzenie, zajmujecie miejsce i nic nie dajecie!”

Spojrzałam na rodziców.

„Tato?” – zapytałam.

Mark upił łyk wina. Nie patrzył na Lily. Patrzył na mokry obrus. „Aria, opanuj dziecko. Ona psuje Wielkanoc”.

„Jest ranna, Mark” – powiedziałam, rezygnując z „tato”.