Podczas wielkanocnego obiadu moja siostra zepchnęła moją córkę ze „swojego” krzesła. „Ty parszywy pasożycie – brudzisz mi krzesło!” – warknęła. Moi rodzice nawet nie zareagowali, tylko namawiali wszystkich, żeby „jeść, póki gorące”, udając, że nic się nie stało. Myśleli, że mogą to zignorować. Aż w końcu cicho wzięłam córkę za rękę, wyszłam… i krzyknęłam: „Zwolnić Elenę”.

W domu pachniało pieczoną jagnięciną i drogimi liliami. Ten zapach przyprawiał mnie o mdłości, gdy byłam nastolatką – zapach perfekcyjnego wykonania.

„O, patrz, przyjechał oddział charytatywny” – dobiegł głos Eleny z salonu.

Weszłam, mocno trzymając Lily za rękę. Elena wylegiwała się na włoskiej skórzanej sofie, trzymając kieliszek szampana. Miała na sobie szytą na miarę karmazynową sukienkę, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż mój samochód. Moi rodzice uśmiechali się do niej promiennie, jakby była bóstwem, które raczyło odwiedzić śmiertelników.

„Cześć, Eleno” – powiedziałam cicho. „Cześć, mamo. Tato”.

„Aria” – westchnęła mama, nie wstając. Przyjrzała się mojemu ubraniu z wyrazem bolesnej tolerancji. „Myślałam, że wysłałam ci to pudełko ze starymi ubraniami Eleny? Ten sweter… się mechaci”.

„Podoba mi się ten sweter” – powiedziałam.

„No to postaraj się nie siadać na jedwabnych krzesłach” – mruknął mój ojciec, wpatrując się w wiadomości finansowe w telewizji. „Później mamy gości. Ważne osoby”.

„Słyszałaś?” – zapytała Elena, mieszając drinka. „Vanguard Marketing ma zostać przejęty. Ogromna firma private equity. Titan Group. Prawdopodobnie o nich nie słyszałaś, Ario, nie działają w… sektorze wycinania kuponów”.

Stłumiłam uśmiech. „Titan Group? Brzmi imponująco”.

„Rzeczywiście” – dumna Elena. „Skontaktowali się ze mną. Podobno od miesięcy obserwują mój styl przywództwa. Chcą kupić firmę i zatrzymać mnie na stanowisku prezesa z ogromną podwyżką. Mówimy o siedmiocyfrowej kwocie, Ario. Wyobraź sobie”.

Nie musiałam sobie wyobrażać. Zatwierdziłam warunki umowy trzy godziny temu. Ale nie kupiłam Vanguard dla „przywództwa” Eleny. Kupiłam ją, bo wiedziałam, że firma krwawi pieniędzmi, a mimo wszystko chciałam uratować siostrę przed bankructwem. To była moja ostatnia próba bycia siostrą, zanim stałam się rekinem.

„To wspaniale, Eleno” – powiedziałam.

„Tak” – zadrwiła. „Może teraz przestaniesz prosić tatę o pieniądze na benzynę”.

Nie prosiłam taty o pieniądze od dekady. Ale lubił mówić ludziom, że mnie wspiera; to sprawiało, że wyglądał na życzliwego.

„Chodź” – Beatrice klasnęła w dłonie. „Kolacja podana. Aria, umyj ręce Lily. Wygląda, jakby się lepiły”.

Przeszłyśmy do jadalni. Stół był nakryty dobrą porcelaną – serwisem Royal Doulton.

„Aria” – poleciła mama, wskazując na składane krzesło ustawione w rogu stołu, z dala od głównego elementu. „Ty i Lily usiądźcie tam. Nie chcemy tłoczyć się przy stole”.

Usiadłam na składanym krześle. Zadrżał.

Rozejrzałam się po pokoju – po kryształowym żyrandolu, aksamitnych zasłonach, portretach Eleny kończącej studia, Eleny zdobywającej lokalną nagrodę biznesową, uśmiechniętej Eleny. Nie było moich zdjęć.

Byłam duchem w pokoju. Ale duchy mają wyraźną przewagę: widzą wszystko, a nikt ich nie widzi.

Rozdział 2: Masakra w Niedzielę Wielkanocną
Napięcie w domu narastało od tygodni, osiągając punkt kulminacyjny w Niedzielę Wielkanocną. Transakcja przejęcia miała zostać sfinalizowana następnego ranka, w poniedziałek o 9:00. Elena wibrowała szaloną energią, podekscytowana perspektywą rychłego bogactwa.

W jadalni było więcej osób niż zwykle. Moi rodzice zaprosili sąsiadów, Robinsonów, aby pochwalić się sukcesem Eleny.