Ojciec, który nazwał swoje pięcioro dzieci „przekleństwem”… 30 lat później przyszedł ich szukać, gdy stali się potężni.

„Nie mam go! Jestem mężem tej kobiety, która nie ma domu! María Guadalupe Hernández! Pozwól mi przejść!” – krzyknął Ramó.

Z powodu skandalu wyszła elegancka starsza pani, wystrojona w klejnoty i o kobiecej postawie. To była María Guadalupe.

„Ramó?” – ​​zapytała zaskoczona María Guadalupe.

„María Guadalupe!” Ramó podbiegł i uklęknął przed nią. „Wybacz mi! Myliłem się! Wróciłem, Marío Guadalupe! Odbudujmy rodzinę. Jestem chory… Potrzebuję twojej pomocy”.

Goście szemrali. A więc to był mąż, który ich porwał.

María Guadalupe spojrzała na Ramó. W jej sercu nie było gniewu, ale też nie było miłości.

„Ramo” – powiedział spokojnie. „Trzydzieści lat. Nawet listu. A teraz, kiedy potrzebujesz pieniędzy, wracasz?”

„Nadal jestem ich ojcem!” – usprawiedliwiał się Ramó. „Gdzie są moje dzieci? Chcę je zobaczyć! Jestem pewien, że zrozumiesz!”

Nagle zgasły światła. Na scenę rozbłysnął reflektor.

„Chcesz zobaczyć swoje dzieci?” – zapytała María Guadalupe. „Są”.

PIĘĆ „POZYCJI”

Upoo por хпo хbierop al escenпario cipco hombres elegaptes y exitosos.

Jua – Ubrany w togę sędziowską. „Jestem sędzia Jua Herádez. Najmłodszy sędzia Sądu Apelacyjnego”.
José – Mundur policyjny pełen odznaczeń. „Jestem generał José Hernández. Komendant Policji Miasta Meksyk”.
Francisco – W garniturze. „Jestem pan Francisco Hernández, prezes Hernández Construcción, firmy, która wybudowała ten hotel”.
Pedro – Cop sotapa. „Jestem księdzem Pedro Hernández. Księdzem, który pomaga w domach dziecka i domach opieki”.
Gabriel – Fartuch lekarski. „Jestem dr Gabriel Hernández. Najbardziej znanym frenetykiem w Ameryce Łacińskiej”.

Ramó był przerażony. Pięcioro dzieci, które nazywał „ciężarem” i „przeklętymi”, stało się teraz filarami społeczeństwa.

Ramó wszedł na scenę, drżąc. „D-dzieci… to ja… wasz tata…”