Narzeczony mojej córki, zarozumiały menedżer w firmie technologicznej, spędził naszą pierwszą wspólną kolację, wygłaszając mi wykłady o biznesie i wyśmiewając mój status „bezrobotnego”. Nazwał założycieli swojej firmy „szczęściarzami”, a kadrę kierowniczą „balastem”. Nie miał pojęcia, że ​​mówi o firmie, którą współzałożyłam, a tym „balastem” byli moi przyjaciele. Po kolacji zadzwoniłam do mojego partnera – jego szefa…

Kelner zaprowadził nas do stolika w rogu w Lake View Grill. Patrzyłem, jak Derek Harrington, narzeczony mojej córki, wygładza krawat gestem równie zręcznym i wyćwiczonym, co uśmiech, zanim usiadł. Nancy, moja córka, uśmiechnęła się do nas obu promiennie, a jej pierścionek zaręczynowy odbijał delikatne światło restauracji.

„Więc, panie Wood” – zaczął Derek, nie czekając nawet na nasze drinki. „Nancy mówi, że jest pan… chwilowo bez szans”.

To zdanie zawisło w powietrzu jak drogie perfumy – przytłaczające i całkowicie niepotrzebne. To było starannie dopracowane określenie na „bezrobotnego”.

„Jestem na emeryturze” – powiedziałem po prostu, rozkładając lnianą serwetkę.

Uśmiech Dereka poszerzył się, taki, który składał się z samych zębów i był pozbawiony ciepła. „No jasne. Cóż, pracuję w Technova Innovations, wiodącej firmie oferującej rozwiązania z zakresu sztucznej inteligencji na Środkowym Zachodzie. Jestem starszym menedżerem ds. sprzedaży korporacyjnej”. Wypowiedział ten tytuł jak prezent, którym nas obdarowywał.

„Brzmi imponująco” – starałam się zachować neutralny ton.