Pochylił się nad trumną, która miała tam zostać pochowana.
A potem usłyszał to ponownie:
„Mamo” – głos był stłumiony, ale wyraźnie rozpoznawalny.
To był księżyc.
Byłem tego pewien.
„Zatrzymajcie ten pogrzeb natychmiast!” – krzyknął rozpaczliwie.
„Zatrzymajcie go natychmiast, proszę! Słyszałem głos mojej córki!”
Wszyscy odwrócili się w jego stronę, niektórzy przestraszeni, inni zdezorientowani.
Raul pobiegł w stronę mężczyzny.
„Victorze, wiem, że to trudne, ale Luny już nie ma. Twoja córka jest teraz w lepszym stanie. Musisz być silny. Musimy kontynuować pogrzeb.”
„Nie, nie, nie będziemy kontynuować. Słyszałem jej głos. Ona żyje. Moja córka żyje.”
Krzyczał, stając się coraz bardziej zdenerwowany.
Valeria próbowała go uspokoić po raz ostatni.
Ale było za późno.
Rzucił się na konstrukcję i zaczął odpinać boczne zatrzaski.
Raúl, widząc, że nie może go już powstrzymać, podszedł z pomocą.
Lekarz, choć niechętny, skinął głową.
„Otworzymy ją, ale potem będziesz musiał ją puścić” – powiedziała Valeria, całkowicie sceptycznie.
Wyjęli trumnę z konstrukcji, która miała ją opuścić do grobu.
Victor drżącymi rękami rozpiął boczny zamek błyskawiczny.
Raúl i drugi pracownik podnieśli wieko.
Kiedy wnętrze trumny zostało ponownie odsłonięte, zapadła absolutna cisza.
Victor upadł na kolana, bez tchu.
Klara wskazała na środek trumny, szeroko otwierając oczy i lekko uchylając usta.
Wszyscy obecni, bez wyjątku, wstrzymali oddech.
To, co tam zobaczyli, nie zrobiło na nich wrażenia. sens.
Leave a Comment