Dwadzieścia lat temu rozwiodłem się z moją żoną, Natalią. Lekarze powiedzieli nam, że jest bezpłodna, a ja nie mogłem pogodzić się z życiem bez dzieci. Odszedłem, żeby budować karierę, próbując wypełnić pustkę. Wczoraj zobaczyłem ją w parku. Śmiała się z dwiema nastoletnimi córkami, a obie wpatrywały się we mnie. Mój świat się zatrzymał. Poszliśmy na kawę i w końcu powiedziała mi prawdę…

„Nic się nie zmieniło” – powiedziała stanowczo Natalia. „Nie zamierzam niszczyć ich wyobrażenia o rodzinie. Dopiero zaczynają dochodzić do siebie po śmierci Siergieja”.

„Ale ja jestem ich ojcem” – powiedziałam uparcie.

„Biologicznie tak” – odparła chłodno. „Ale ojcostwo to nie tylko genetyka. To codzienna praca, troska i miłość”.

W jej słowach kryła się gorzka prawda. Dwadzieścia lat temu sam odmówiłem możliwości bycia ojcem jakiegokolwiek dziecka, które moglibyśmy adoptować. Chciałem tylko swojego, z własnymi genami. A teraz życie rzuciło mi okrutną ironię: mam biologiczne dzieci, ale jestem dla nich kimś obcym.

„Mamo!” Dźwięczny głos sprawił, że obie zadrżałyśmy. Lena i Masza, obładowane pakunkami, podeszły do ​​stołu.

„Przeszkadzałyśmy?” – ledwo słyszalnym śmiechem zapytała ta z pieprzykiem nad wargą.

„Nie, kochanie” – powiedziała cicho Natalia. „Właśnie skończyłyśmy…

shing.”

Spojrzała na mnie znacząco. Zrozumiałam aluzję, ale nie byłam gotowa tak łatwo rozstać się z moimi nowo poznanymi córkami. Zapłaciłam za kawę, ignorując protesty Natalii. Wyszły z kawiarni w tym samym czasie, ale na ulicy Natalia zdecydowanie wzięła córki za ręce. „Do zobaczenia, Alosza.”

„Do zobaczenia, Natasza.”

Stałam, patrząc na trzy odchodzące postacie i nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Mam córki. Dwie piękne dziewczyny, prawie dorosłe, a one nic o mnie nie wiedzą.

Nie zadzwoniłam następnego dnia. Ani kolejnego. Przeszukiwałam słowa. W końcu, czwartego dnia po spotkaniu, nadal wybrałam numer.

„Halo?” Głos był młody, dźwięczny.

„Halo” – byłam zdezorientowana. „Czy mogę rozmawiać z Natalią Siergiejewną?”

„Mama jest na operacji” – zameldował energicznie głos. „Będzie wolna o 19:00. Co mam jej powiedzieć?”

„To Aleksiej” – wyjąkałam. „To Aleksiej Pietrowicz. Widzieliśmy się w parku, a potem w kawiarni”.

„Ach, ta sama „stara znajoma” – w głosie usłyszałam uśmiech. „Jestem Masza. Albo Lena. Zgadnij”.

„Masza” – powiedziałam bez ładu i składu.

„Nieprawda” – zaśmiał się głos. „Jestem Lena. Masza jest teraz na treningu”.

„Więc co mam powiedzieć mamie?”

„Powiedz jej” – zawahałam się – „powiedz jej, że chciałabym się z nią spotkać. Jeśli nie ma nic przeciwko”.

„Dobrze” – odparła Lena. „A mogę zadać skromne pytanie?”

„Oczywiście” – wycedziłam.