Policjant znajduje małą dziewczynkę samotnie w opuszczonym domu, ściskającą własnoręcznie wykonaną lalkę. „Mama mówiła, że ​​Mea ma sekrety” – szepcze. Nie ma żadnych akt, żadnej przeszłości – niczego. Właśnie gdy mężczyzna ma zamiar odejść, lalka wyślizguje się jej z rąk, a to, co wypada, zmienia wszystko.

Rozpakowując je na kuchennym stole, Tom znalazł nie tylko Meę, ręcznie robioną szmacianą lalkę z oczami z guzików i włosami z włóczki, ale także mały, oprawiony w skórę dziennik. Delikatnie odłożył Meę na bok i otworzył dziennik na pierwszym wpisie sprzed nieco ponad trzech lat.

Znowu nas obserwują. Widziałem dziś samochód zaparkowany po drugiej stronie ulicy przez dwie godziny. Kiedy poszedłem sprawdzić, odjechał. Robert nas znalazł. Jestem tego pewien.

Wpisy trwały dalej, szczegółowo opisując narastający strach i paranoję Leanne. W ostatnich wpisach, datowanych zaledwie kilka tygodni wcześniej, jej pismo stało się drżące, trudne do odczytania.

Lek już nie działa. Jeśli coś mi się stanie, ktokolwiek to znajdzie, proszę, powiedz mojej Amelii, że wszystko, co zrobiłem, miało na celu jej ochronę. Mea zna wszystkie nasze sekrety. Mea zaprowadzi ją do domu.

Ostatnia strona zawierała tylko imię i nazwisko oraz adres: Sarah Winters, Oakdale Drive 1429. Moja siostra. Jedyna dalsza rodzina Amelii.

Tom wpatrywał się w to imię, a jego ogarnęło nagłe rozpoznanie. Sarah Winters. Czy to możliwe, że to ta sama Sarah, która pracowała jako pielęgniarka w szpitalu? Ta, która opiekowała się Amelią?

Za nim, niezauważony w cieniu burzy, od krawężnika odjechał ciemny sedan, który jechał za nim w bezpiecznej odległości.

Deszcz ustał, zanim Tom dotarł do szpitala. Siedział na parkingu, Mea i dziennik leżały na siedzeniu pasażera, zbierając myśli. Jeśli pielęgniarka Sarah rzeczywiście była siostrą Leanne, dlaczego miałaby milczeć? To nie miało sensu, chyba że ona też się czegoś bała – lub kogoś.

Tom wyciągnął telefon i zadzwonił do Glorii z archiwum. „Gloria, potrzebuję wszystkiego, co znajdziesz na temat Sarah Winters, która obecnie pracuje jako pielęgniarka w Pinewood Memorial. A co możesz mi powiedzieć o obecnym stanowisku Roberta Garretta w opiece społecznej?”

Gloria stuknęła słyszalnie palcami. „Garrett jest wymieniony jako zastępca dyrektora ds. opieki nad dziećmi, awansował w zeszłym roku. A co do Sarah Winters… hmm, to ciekawe. Mieszka w Pinewood dopiero od dwóch lat. Przeniosła licencję pielęgniarską z Oregonu. Wygląda na to, że pojawiła się znikąd”.

„Albo zmieniła tożsamość” – mruknął Tom.

Tom schował dziennik do kieszeni kurtki, tak aby Mea była widoczna, gdy wszedł do szpitala. Znalazł Amelię siedzącą na łóżku, apatycznie przerzucającą jedzenie na tacy z obiadem. Kiedy go zobaczyła, jej oczy lekko się rozjaśniły. Ale kiedy zauważyła, co niósł, wszystko się zmieniło. Jej twarz się zmieniła, oczy rozszerzyły, a z ust wyrwało się ciche westchnienie.

„Znalazłem ją, Amelio” – powiedział cicho Tom, wkładając jej szmacianą lalkę w ramiona. Przytuliła ją do piersi z taką siłą, że łzy napłynęły mu do oczu.

„Mama powiedziała, że ​​Mea będzie mnie chronić, dopóki nie pojawi się ktoś dobry” – wyszeptała.