Kierownik upokorzył go, bo wyglądał biednie… nie wiedząc, że jest szefem-milionerem…

„Czy mogę zapytać, o co chodzi?” Ricardo starał się brzmieć pewnie.

„Zobaczysz”.

Drzwi otworzyły się dokładnie o 13:00.

Ricardo spodziewał się starszego dyrektora.

Zamiast tego weszła Marina.

Ale to już nie była Marina Duarte.

Miała na sobie idealnie skrojony kostium w kolorze kości słoniowej.

Diamentowe kolczyki.

Zegarek, który kosztował więcej niż jej roczna pensja.

Nieskazitelną fryzurę.

Władczą prezencję.

Podeszła do szczytu stołu i usiadła.

Zapadła dusząca cisza.

„Dzień dobry, Ricardo” – powiedziała spokojnym głosem.