„Jesteś zwykłą wiejską dziewczyną” – uśmiechnął się z politowaniem, myśląc, że jego słowa ją upokorzą. Stała nieruchomo, spokojna. Wtedy wszedł szef kompanii. Jego wzrok powędrował po tłumie – i zatrzymał się na niej. Cisza, która nastąpiła, mówiła więcej niż słowa.

ną. „Jak zaczęła się pani szycie?” – zapytał. „To hobby, czy coś więcej?”

Czując jego szczere zainteresowanie, Lena zaczęła się otwierać. Opowiadała o swojej dziecięcej pasji, o marzeniu o zostaniu projektantką, ale o tym, jak życie potoczyło się inaczej. Wyjaśniła, jak szycie stało się jej sanktuarium, sposobem na wyrażenie siebie.

„Greg uważa, że ​​to strata czasu” – przyznała cicho. „Mówi, że lepiej po prostu kupić coś gotowego”.

Harrison zmarszczył brwi. „Z całym szacunkiem dla pani męża, myli się. Ta sukienka ma więcej duszy niż wszystkie markowe szmaty w tym pokoju razem wzięte. To, co pani robi, to sztuka”.

Tiffany, czując się całkowicie zignorowana, spróbowała ponownie wtrącić: „Panie Harrison, widział pan nową kolekcję Chanel? Materiały są po prostu boskie…”

Ale on jej delikatnie przerwał. „Tiffany, proszę nas przeprosić”. Odwrócił się z powrotem do Leny. „Ma pani szkice? Pracuje pani nad czymś nowym?”

Tymczasem Greg, obserwując całą tę wymianę zdań z drugiego końca sali, zaczął wpadać w panikę. Początkowo była to tylko irytacja. Ale kiedy zobaczył firmowego fotografa pstrykającego zdjęcia Lenie i jego szefowi, ogarnął go zimny strach. Wyobraził sobie zdjęcia w firmowym biuletynie, szepty kolegów.

Pod koniec wieczoru pijany i wściekły Greg w końcu się z nią skonfrontował. „I dobrze się bawiłaś, odgrywając rolę celebryty?” wymamrotał jej do ucha. „Cieszysz się teraz, że mnie zawstydziłaś przed całym biurem?”

Lena spojrzała na niego i po raz pierwszy poczuła jedynie odległy żal. „Nie chciałam cię zawstydzić, Greg. Chciałam po prostu być sobą”.

„Sobą?” prychnął. „Jesteś pośmiewiskiem. Zawsze będziesz wiejską dziewczyną przebierającą się”.

Nie odpowiedziała. Po prostu odwróciła się i odeszła. Gdy wychodziła, pan Harrison złapał jej spojrzenie. „Nie zapomnij zadzwonić” – powiedział ciepło, całkowicie ignorując Grega.

Lena skinęła głową i wyszła na chłodne nocne powietrze. Jego słowa, jego wiara w nią, dały jej nadzieję, którą uważała za dawno martwą. Wiedziała z absolutną pewnością, że nie może dłużej żyć w cieniu Grega.

Następnego ranka Greg obudził się z pulsującym bólem głowy i okropnym przeczuciem. W mieszkaniu panowała upiorna cisza. Lena zniknęła. Powlókł się do kuchni. Nie było kawy, śniadania, tylko jedna, złożona karteczka na stole. Ale zanim zdążył ją otworzyć, zauważył, że jej laptop wciąż tam jest. Pobudzony jadowitą ciekawością, otworzył ją i zobaczył, że jej poczta wciąż jest zalogowana. Nieprzeczytana wiadomość wisiała na górze jej skrzynki odbiorczej.

Temat: Zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną – House of Elegance

Szanowna Pani Leno,