„Nie ustąpię, Anno”.
„Dobrze” – powiedziała, wyciągając nową teczkę. „Bo on właśnie zaostrzył sytuację”.
„Zaostrzył, jak?”
„Dziś rano złożył pozew cywilny. Oskarża cię o oszustwo finansowe, defraudację i naruszenie obowiązków powierniczych”.
Zapadłem się w skórzany fotel. „On jest szalony. To on kradł!”
„On coś knuje” – powiedziała Anna. „Ale tu jest haczyk. Złożył pozew razem ze współpowodem”.
Przesunęła teczkę po biurku. Otworzyłem ją. Nazwisko uderzyło mnie jak cios.
Ilia Romero.
Nazwisko z SMS-a. Akta „Ilium” nie były projektem. To była osoba. Albo firma-słup nazwana na cześć osoby.
„Kim ona jest?” – zapytałem.
„Nie ona” – odparła Anna. „On. Ilia Romero to znany gracz na szarej strefie. Był powiązany z wieloma sprawami dotyczącymi fałszowania dokumentów i prania brudnych pieniędzy za granicą, ale nic nie jest w stanie się utrzymać. Mark musi go wykorzystywać do tworzenia papierowego śladu”.
Przekartkowałem pozew. Był pełen logów transakcji, których nigdy wcześniej nie widziałem. Przelewy z mojego konta do podmiotów zagranicznych. Podpisy, które wyglądały jak moje, ale miały subtelną, niepewną różnicę.
„To są fałszywe” – powiedziałem, podnosząc głos. „Nigdy ich nie podpisałem. Nigdy ich nie autoryzowałem”.
„Wiem” – odparła Anna. „Ale dla sędziego, bez kontekstu, wyglądają na obciążające”.
Czułem, jak mury się zaciskają. Mark wziął mój ruch obronny – zaufanie – i przekręcił go w „dowód” na to, że jestem złodziejem. Oszukiwał mnie na scenie sądowej.
„Chce mnie zakopać w kłamstwach” – powiedziałem. „Chce, żebym bał się walczyć”.
Znowu spojrzałem na sfałszowany podpis. To była kpina z mojego imienia.
„Anno” – powiedziałem, podnosząc wzrok. „Popełnił jeden błąd”.
„Co takiego?”
„Zachłannie się wkurzył. Spójrz na daty”.
Wskazałem na transakcję z 14 października. Autoryzacja przelewu podpisana przeze mnie, rzekomo w Nowym Jorku.
„14 października” – powiedziałem. „Byłem w Londynie na targach książki. Mam podstemplowany paszport i zdjęcia z panelu dyskusyjnego dokładnie w czasie, gdy ten dokument miał zostać rzekomo poświadczony notarialnie na Manhattanie”.
Oczy Anny rozszerzyły się. Na jej twarzy pojawił się powolny, drapieżny uśmiech.
„Sfałszował dokument na datę, której nawet nie było cię w kraju”.
„Spalmy go” – powiedziałem.
Ale gdy tylko pojawiła się nadzieja, mój telefon zawibrował. Powiadomienie z banku.
UWAGA: WSZYSTKIE KONTA ZAMROŻONE NA MOCY POSTANOWIENIA SĄDOWEGO.
Mark dostał tymczasowy nakaz sądowy. Nie miałem dostępu do swoich pieniędzy. Nie mogłem płacić raty kredytu hipotecznego. Nie mogłem płacić Annie.
Spojrzałem na Annę, a panika znów mnie ogarnęła.
„Właśnie odciął mi dopływ gotówki”.
Anna nawet nie drgnęła. „Wtedy walczymy po kryjomu. Ale Caroline… jeśli przegramy to przesłuchanie w przyszłym tygodniu, stracisz wszystko. Dom, prawa do książek, swoje nazwisko. Jesteś gotowa na to ryzyko?”
Pomyślałam o nocy, kiedy usłyszałam jego głos. Ona nadal niczego nie podejrzewa.
„Jestem gotowa” – powiedziałam. „Dawaj go.”
Leave a Comment