Obudziłam się, nie mogąc oderwać wzroku od ekranu, i znalazłam notatkę, w której było napisane: „Nie mów im, że widzisz”, po czym uświadomiłam sobie, że moja „matka” była oszustką z przerażającym uśmiechem.

Byli to wysocy, szarzy ludzie, z wydłużonymi, kościstymi kończynami. Ich twarze były gładkie i pozbawione rysów, z wyjątkiem rozwartych, pionowych ust pełnych ostrych jak igły zębów. Nosili na sobie strzępy ubrań – garniturów, sukienek – kpiąc z rodziców, których udawali.

Powietrze ustąpiło z ogłuszającym trzaskiem.

Nie pomyślałam. Wyrzuciłam nogi przez okno i chwyciłam się grubych pnączy kratownicy.

„Łap ją!” wrzasnęła istota w drzwiach.

Zsunęłam się w dół, kolce szarpały moje dłonie i piżamę. Uderzyłam mocno o ziemię, wtaczając się w wysoką, suchą trawę.

„Ella!”

Spojrzałam w górę. Noah biegł za róg zrujnowanego domu z łyżką do opon w dłoni.

„Noah!” Poderwałam się na równe nogi, kuśtykając w jego stronę.

Zatrzymał się, jego oczy rozszerzyły się, gdy spojrzał na mnie – a raczej za mnie.

„Co to do cholery jest?” krzyknął, wymachując łyżką do opon, gdy szare postacie wyskoczyły z okna na piętrze, lądując na czworakach jak pająki.

„Uciekaj!” krzyknęłam.

Złapałam go za rękę i pobiegliśmy w stronę bramy. Słyszałam za sobą odgłosy chyłku i syk ich oddechów.

Dotarliśmy do samochodu. Noah mocował się z kluczykami, drżącymi rękami. Potwory zbliżały się, przedzierając się przez wysoką trawę z przerażającą prędkością.

Otworzył drzwi. Wskoczyliśmy do środka.

Bum!

Coś uderzyło w tylną szybę, gdy Noah dodał gazu. Szyba była jak pajęczyna, ale wytrzymała. Wyjechaliśmy na drogę z piskiem opon, zostawiając koszmarną willę w kurzu.

Oparłam się o deskę rozdzielczą, łapiąc powietrze i ściskając krwawiące dłonie.

„Jesteś bezpieczny” – wysapał Noah, wpatrując się w drogę. „Mam cię. Mam cię”.

Część 4: Droga bez końca

Jechaliśmy przez dwadzieścia minut w milczeniu. Patrzyłam, jak drzewa rozmywają się za nami, a moje tętno powoli wraca do normy.

„Moi rodzice” – wyszeptałam, wpatrując się w swoje dłonie. „Zabili ich, prawda? Te stwory… odebrały im głosy”.

Noah nie odpowiedział.

„Noah?” Spojrzałam na niego.

Patrzyła prosto przed siebie, z zaciśniętą szczęką.

„Musimy iść na policję” – powiedziałam. „W sąsiednim mieście jest komisariat”.

„Nie ma policji” – powiedział Noah. Jego głos był beznamiętny.

Zmarszczyłam brwi. „Co masz na myśli? Zostaliśmy zaatakowani. Moi rodzice zaginęli”.

„Dla nich jest za późno” – powiedział Noah. Nadal nie mrugnął. „I dla policji jest za późno”.

Zimny ​​strach, cięższy niż wcześniej, ogarnął mnie w żołądku. Wyjrzałam przez okno. Krajobraz… powtarzał się. Ten sam pochyły dąb. Ten sam słupek milowy.

„Noah, zatrzymaj samochód”.

„Już prawie jesteśmy na miejscu, Ella”.

„Zatrzymaj samochód!” Sięgnęłam po kierownicę.