Nazwał to „inwestycją rodzinną” i zażądał, aby oddała pudełko, które przechowywała przez lata.

Lena wpatrywała się w niego.

„Czy napchałam mu głowę bzdurami?”

Ethan poczerwieniał.

Zerknął przelotnie na Marjorie, jakby sprawdzając, czy podoba jej się jego ton.

Marjorie skinęła głową, zadowolona.

„Otwórz” – powiedział Ethan, teraz ciszej, bardziej przekonująco.

„Zobaczmy, co jest w środku, a potem schowamy to po dorosłemu”.

Lena sięgnęła po kopertę.

Ręka Ethana wystrzeliła do przodu i ją zakryła.

„Nie” – powiedział beznamiętnie.

„Mój dziadek napisał: »Tylko dla Leny«”.

Marjorie zaśmiała się raz, bez humoru.

„Och, nie bądź śmieszny.

Jesteś żonaty.

Nie ma miejsca na tajemnice”.

Lena spojrzała z powrotem na pudełko.

Płyta USB leżała tam jak ząb w aksamitnej wyściółce.

Jej dziadek pracował jako księgowy w firmie obronnej przez czterdzieści lat, skrupulatnie zarządzając dokumentacją, starannie wszystko zapisując.

Jeśli zostawił notatkę, to z jakiegoś powodu.