Nazwał to „inwestycją rodzinną” i zażądał, aby oddała pudełko, które przechowywała przez lata.

Ale w pudełku nie było pieniędzy, tylko dowodów – i gdy tylko to sobie uświadomił, czarujący mąż zniknął.

Palce Ethana zawisły nad kopertą, jakby chciał ją złapać, schować albo połknąć.

Jego wzrok powędrował ku Lenie, potem ku matce, a w jego spojrzeniu pojawiło się coś więcej niż tylko zaskoczenie.

„Co to jest?” – zapytał.

Lena nie odpowiedziała od razu.

Serce waliło mu w uszach.

Jeszcze nawet nie otworzył koperty – nie dlatego, że nie chciał, ale dlatego, że odkładał ją na chwilę, żeby złapać oddech, nie być wyczerpanym pracą i nie mieć Ethana, który by się nad nim nie czaił.

Powiedział sobie, że może poczekać.

Nie mógł już dłużej czekać.

Marjorie pochyliła się do przodu i zmrużyła oczy, patrząc na pismo.

„Daj mi to”.

Ethan przesunął kopertę w jego stronę.

„Prawdopodobnie tylko dramatyczna uwaga.

Twój dziadek mnie nie lubił”.

Głos Leny brzmiał mocniej, niż czuła.

„On ledwo cię zna”.

„To nieprawda” – odparł Ethan.

„Ufał.

Nie ufał mi, bo napchałaś mu głowę bzdurami”.