Mój mąż złamał mi nogę i zamknął mnie w piwnicy, żebym była ze swoją kochanką. „Jesteś obciążeniem” – zaśmiał się. Myślał, że jestem sierotą bez rodziny. Nie wiedział, że mam w telefonie kontakt, do którego nie dzwoniłam od 20 lat. Kiedy szepnęłam „Tato, pomóż”, wyważyli drzwi w 4 minuty.

Nowa, przerażająca jasność ogarnęła mnie. Nie chodziło już tylko o żałosną niewierność Ethana ani o moją złamaną nogę. To był pradawny dług krwi.

„Zabiłeś Christophera Vance’a” – uświadomiłem sobie, przypominając sobie „przypadkową” eksplozję na łodzi, która pochłonęła brata Richarda Vance’a piętnaście lat temu.

„Wiem” – zgodził się Vincenzo ponuro. „Ale nie wiedziałem, dlaczego go zabijam, wiedziałem tylko, że obraził naszą rodzinę w drobnym sporze terytorialnym. Nie wiedziałem, że był sprawcą morderstwa mojej żony. I nie wiedziałem, że William Hayes je sfinansował”.

Wpatrywałam się w plany leżące na biurku. Obecny flagowy projekt Hayes Construction – East River Development – ​​w dużej mierze opierał się na materiałach dostarczanych przez firmę importową Richarda Vance’a.

„Khloe nie jest w ciąży” – powiedziałam, a w mojej głowie narastał zimny, chirurgiczny plan. „Dwa lata temu poroniła z powodu lekkomyślnego przedawkowania narkotyków. Kryłam ją w klinice. Ethan o tym nie wie”.

„Jaki masz plan, mia colomba?” – zapytał Vincenzo.

„Zadzwoń do Juliana” – powiedziałam, wstając, ignorując ból nogi. „Zainicjujemy wrogie przejęcie jutro rano na nadzwyczajnym posiedzeniu zarządu. Odetniemy im dopływ pieniędzy. Potem zrzucimy gilotynę”.

Mój telefon zawibrował. Wiadomość z czołowej plotkarskiej rubryki w mieście.

Khloe Vance trafiła do szpitala po tragicznym poronieniu. Obwinia stres wywołany publicznym atakiem na Sophię Hayes.

Próbowała wykorzystać publiczne współczucie jako broń. Nie miała pojęcia, że ​​ładuje pistolet wymierzony prosto w jej głowę.

Rozdział 6: Korporacyjna gilotyna

Przeszklona sala konferencyjna Hayes Construction znajdowała się na sześćdziesiątym piętrze, oferując imponujący widok na imperium, które miałem zamiar rozmontować. Atmosfera w środku była wysoce wybuchowa. Rada dyrektorów, grupa bogatych, nerwowych starców, mamrotała coś do siebie panicznymi, przyciszonymi głosami. Akcje firmy gwałtownie spadły po otwarciu sesji po spektaklu w Plaza.