Mój mąż złamał mi nogę i zamknął mnie w piwnicy, żebym była ze swoją kochanką. „Jesteś obciążeniem” – zaśmiał się. Myślał, że jestem sierotą bez rodziny. Nie wiedział, że mam w telefonie kontakt, do którego nie dzwoniłam od 20 lat. Kiedy szepnęłam „Tato, pomóż”, wyważyli drzwi w 4 minuty.

„Firmy?” Zaśmiałam się ostrym, pozbawionym humoru dźwiękiem. Spojrzałam na Williama. „Julian Croft spędził ostatnie trzy tygodnie na agresywnym przejmowaniu długów Hayes Construction. Od dziś rano, za pośrednictwem szeregu firm-wydmuszek, Romano Syndicate posiada pięćdziesiąt jeden procent udziałów kontrolnych. Ty już nie masz firmy, William. Ja mam”.

Nazwa spadła jak kowadło. Romano. William zamarł w bezruchu. Krew odpłynęła mu z twarzy, gdy dotarło do niego, o co chodzi. Nie miał do czynienia z pogardzaną damą z towarzystwa. Miał do czynienia z tłumem.

Khloe, zdając sobie sprawę, że cała jej przyszłość płonie w popiołach, nagle przepchnęła się przez tłum. „Myślisz, że wygrałaś?!”. krzyknęła, wskazując na mnie drżącym palcem. „Jestem w ciąży, Sophio! Noszę dziecko Ethana! On się z tobą rozwiedzie i mnie poślubi!”

Sala balowa wybuchła absolutnym chaosem. Ale kiedy patrzyłam na zdesperowaną, kłamliwą twarz Khloe, telefon Marca zawibrował. Sprawdził go, a jego twarz pociemniała. Podszedł bliżej mojego ucha.

„Panno Sophio” – wyszeptał Marco. „Julian właśnie złamał zaszyfrowane pliki dotyczące przesyłki Vance’a. To nie tylko defraudacja. To sięga dwudziestu lat wstecz. Do twojej matki”.

Rozdział 5: Duchy w projekcie

To objawienie mnie sparaliżowało. Powietrze w sali balowej było gęste, nie do oddychania. Zostawiłam Ethana bełkoczącego na scenie i Khloe wrzeszczącą o sfingowanej ciąży, idąc za Marco wyjściem służbowym do czekającego opancerzonego SUV-a.

Pojechaliśmy prosto do silnie ufortyfikowanej posiadłości mojego ojca w Hamptons.

Biblioteka posiadłości była jaskinią z ciemnego drewna i zapachem starej skóry. Vincenzo siedział za swoim masywnym mahoniowym biurkiem, a samotna lampa oświetlała ponure rysy jego twarzy. Na biurku leżały wyblakłe, pożółkłe dokumenty, stare plany architektoniczne i mały, oprawiony w skórę pamiętnik, który rozpoznałam od razu. Pamiętnik mojej matki.

„Usiądź, Sophio” – nakazał łagodnie ojciec.

Zapadłam się w skórzany fotel, opierając laskę o podłokietnik. „Marco powiedział, że to sprzed dwudziestu lat. Do mamy”.

Oczy Vincenza, zazwyczaj tak zimne i wyrachowane, błyszczały głębokim, niespełnionym żalem. „Kiedy twoja matka zginęła w tym wypadku drogowym, w którym uciekła z miejsca zdarzenia, przetrząsnąłem całe miasto w poszukiwaniu kierowcy. Nic nie znalazłem. Myślałem, że to był tragiczny wypadek. Myliłem się”.

Przesunął w moją stronę pamiętnik. „Julian odkrył powiązanie z Vance’em w ukrytych aktach Ethana. Starszy brat Richarda Vance’a, Christopher Vance, prowadził firmę rozbiórkową dwie dekady temu. Zostali zatrudnieni przez młodszego Williama Hayesa do oczyszczenia bloku mieszkalnego na Brooklynie pod nową inwestycję”.

Otworzyłem pamiętnik. Pismo było chaotyczne, pospieszne.

„Twoja matka ich badała” – kontynuował Vincenzo, a jego głos stwardniał jak stal. „Odkryła, że ​​używają nielegalnych, wysoce niestabilnych materiałów wybuchowych, żeby obniżyć koszty. Podczas jednej z rozbiórek lokalny protestujący przeciwko mieszkalnictwu zginął odłamkiem. Twoja matka nagrała całe zdarzenie kamerą 35 mm”.

Zaparło mi dech w piersiach. „Wiedzieli, że ma dowody”.

„Christopher Vance zepchnął ją z drogi, żeby ją uciszyć” – stwierdził Vincenzo, a słowa spadły mu z nieba niczym kamienie. „William Hayes zapłacił za tuszowanie sprawy. Zakopali…

dowody, zbudowali swoje imperia na krwi tego protestującego i krwi mojej żony”.