Warknął.
Zerwał się na równe nogi, chwytając ciężki nóż do krojenia z bloku rzeźnickiego na blacie. Jego oczy były dzikie, podkrążone.
„Koniec z tą zabawą!” wrzasnął, wymachując nożem. „Wynoś się z mojego domu, staruszku, albo ją potnę! Przysięgam na Boga, wytnę ją z obrazu!”
Rzucił się na Sarę, zamierzając ją złapać, użyć jako żywej tarczy.
Powietrze w pomieszczeniu natychmiast się zmieniło. Temperatura spadła o dwadzieścia stopni.
Nie krzyczałem. Nie wykrzykiwałem rozkazów. Instruktor Musztry zniknął. Marines bojowy przejął kontrolę.
Czas zwolnił. Zobaczyłam łuk noża. Zobaczyłam Sarę, która zatoczyła się do tyłu, osłaniając brzuch.
Ruchnęłam.
Przechwyciłam jego nadgarstek w pół zamachu. Mój chwyt był precyzyjny. Zastosowałam moment obrotowy w stawie.
TRZASK.
Rozległ się obrzydliwy dźwięk rozrywanej chrząstki. Derek krzyknął – wysoki, cienki dźwięk. Nóż z brzękiem upadł na podłogę.
Nie zatrzymałam się. Zadałam ciosy jego nogom, wbijając go twarzą w kafelki. Zjechałam na dół, wbijając kolano w nerki. Wykręciłam mu rękę za plecy, unosząc ją w kierunku szyi, aż staw barkowy osiągnął punkt krytyczny.
Miotał się, próbując ugryźć, próbując się szarpnąć.
„Zagroziłeś cywilowi” – wyszeptałam mu do ucha głosem pozbawionym człowieczeństwa. „Zagroziłeś ciężarnej kobiecie. Nie jesteś już rekrutem. Jesteś wrogim żołnierzem”.
Wywarłam odrobinę większą siłę. Wrzasnął.
„Tato!” krzyknęła Sarah.
Zamarłam. Czerwona mgiełka na skraju mojego pola widzenia zaczęła się cofać. Spojrzałam na mężczyznę pode mną. Mogłabym złamać mu rękę. Mogłabym zmiażdżyć mu tchawicę. To byłoby łatwe. To byłoby satysfakcjonujące.
Leave a Comment