Była w siódmym miesiącu ciąży, gdy rodzice wyrzucili ją z domu, nazywając hańbą.

„Ktoś kiedyś pomógł mojej matce” – powiedział.

„I wiem, jak to jest, gdy rodzina zamyka drzwi”.

Skinął głową w stronę ścieżki.

„Chodź ze mną.

Dwie minuty.

Tutaj, na otwartej przestrzeni.

Wtedy zdecydujesz”.

Elena poszła z nim, bo zimno przenikało już jej kości, a dziecko kopało, jakby błagało o ciepło.

Adrian trzymał się na dystans, idąc swoim tempem.

„Czy są jakieś komplikacje?” – zapytał.

„Nic” – wyszeptał.

„Tylko stres”.

Zatrzymali się pod latarnią, która wciąż słabo świeciła w porannej mgle.

„Powiem ci teraz prawdę” – powiedział.

„Nie oferuję tylko miejsca do spania.

Oferuję ochronę”.

„Przed kim?”

Adrian zacisnął szczękę.

„Ludzie, którzy atakują kobiety pozbawione wsparcia” – powiedział.

„I rodzinę mojego ojca”.

Elena mrugnęła.