Była w siódmym miesiącu ciąży, gdy rodzice wyrzucili ją z domu, nazywając hańbą.

Dopóki nie staniesz na nogi”.

Elena wpatrywała się w niego, a jej serce waliło jak młotem.

Życzliwość nieznajomych zawsze kryła w sobie cień.

„W czym haczyk?” – zapytała.

Szczęka Adriana zacisnęła się na pół sekundy.

„Jest” – przyznał cicho.

„Ale nie taki, o jakim myślisz”.

Zanim zdążyła o cokolwiek zapytać, do krawężnika po drugiej stronie ulicy podjechał czarny SUV z przyciemnianymi szybami i pracującym silnikiem – jakby czekał, aż Adrian się zatrzyma.

Elena zaparła dech w piersiach, gdy zobaczyła samochód.

Nie wyglądał jak przypadkowy samochód.

Wyglądał jak pieniądze.

Wyglądał jak ochrona.

Wyglądał jak decyzja już podjęta.

Adrian podążył za jej wzrokiem.

„Są ze mną” – powiedział cicho.

„Nie przyszli, żeby cię skrzywdzić”.

„To nie poprawia mi humoru” – wyszeptała Elena, cofając się.

Adrian uniósł obie ręce.

„To prawda.

Jeśli powiesz „nie”, odejdę.

Ale marzniesz i jesteś w ciąży.

Nie będę udawać, że to „w porządku”.

„Dlaczego mi pomagasz?” – zapytała Elena.

„Ludzie tak nie robią”.

Wyraz twarzy Adriana złagodniał, ale jego ramiona pozostały napięte.