Zmiażdżył sobie gardło w zatłoczonym centrum handlowym. Nie zdawał sobie sprawy, że szef mafii już go obserwuje.

Josie upadła na kolana na podłogę.

Mała dziewczynka splotła dłonie, a po jej twarzy spływały łzy. „Tato, proszę, przestań. Proszę, nie krzywdź mamy. Proszę”.

Willa przytuliła siostrę od tyłu. Jej ciało drżało, ale przygryzła dolną wargę tak mocno, że zaczęła krwawić.

Nie będzie płakać przy Josie. Nie załamie się pierwsza.

Miała pięć lat i już wiedziała, co to znaczy okazać odwagę komuś, kogo się kocha.

Wzrok Camille się zwęził. Potem w ciemności zobaczyła go.

Mężczyzna stał jakieś pięć metrów od niej, na końcu rzędu. Wysoki. Szeroki w ramionach. Zupełnie nieruchomy.

Miał na sobie czarny garnitur, który sprawiał, że tandetne oświetlenie sklepu wyglądało na zaniepokojone.

Jego twarz była spokojna, co nie współgrało z paniką. Jednak w jego oczach malowała się zimna precyzja, ostra jak broń.

Zdjął zegarek. Potem pierścionki. Jeden po drugim. Powoli. Rozważnie.

Willa też go widziała. Po latach opowiedziała mu tę historię: Wiedziałam, że mnie uratuje, bo zdjął to, czego nie chciał zniszczyć.

Nieznajomy ruszył się.

Pokonał dystans tak gwałtownie, że nie wydawało się to biegiem.

Stał tam przez chwilę, a potem jego ręka spoczęła na nadgarstku Travisa. Skręcił go.