Zmiażdżył sobie gardło w zatłoczonym centrum handlowym. Nie zdawał sobie sprawy, że szef mafii już go obserwuje.

Jej twarz się skrzywiła. Uderzyła go.

Uderzenie przecięło kolejkę. Jej głowa gwałtownie opadła na półkę.

Ból eksplodował w jej oczach. Zanim zdołała odzyskać równowagę, złapał ją za włosy i podniósł.

Potem jego dłoń zacisnęła się na jej gardle.

To nie był ostrzegawczy uścisk. To nie było ustawione. To było brutalne i natychmiastowe, miażdżący uścisk, który wymazał dźwięk, oddech, opór, człowieczeństwo. Camille drapała się po nadgarstku.

Świat się skurczył. Dźwięk stał się dziwny. Płuca paliły ją. Mleko wylało się z kosza i rozlało po podłodze, tworząc białą kałużę.

Ludzie krzyczeli wokół.

„Zadzwońcie na policję!”

„O mój Boże!”

Ktoś odebrał telefon. V

Ktoś inny zaczął filmować. Nikt nie zrobił kroku.

To Camille później wspominała z bólem niemal równym tej, jaką odczuwała na gardle.

Jak łatwo tłum stawał się widownią.

Jak szybko ludzie zamieniali ludzki terror w widowisko, gdy zagrożenie miało inną nazwę.