W desperacji zgodziłam się poślubić syna bogatego człowieka, który był niepełnosprawny… Ale miesiąc później zauważyłam coś dziwnego…

— Wyzdrowieje…

Mężczyzna milczał przez długi czas.

— Wtedy to nie było na próżno — powiedział w końcu.

Tego wieczoru Timi wrócił późno do domu. W domu panowała cisza. Kiedy wszedł do salonu, zatrzymał się.

Bence tam stał.

Nie na wózku inwalidzkim.

Trzymał się poręczy przy ścianie. Nogi mu się trzęsły, pot lśnił na twarzy.

Timi ledwo oddychał.

— Ty… stoisz…

Bence uśmiechnął się zmęczony.

— Minęły trzy minuty.

— Ale… jak?

— Rehabilitacja. Zacząłem kilka miesięcy temu. Nie powiedziałem tacie.

Zamilkł.

— Wcześniej to nie miało sensu.

Spojrzał na nią.

— Ale teraz ma.

W tym momencie Zsófia wbiegła do pokoju.