Moja macocha podpaliła mój samochód, gdy nie chciałem go oddać mojej przyrodniej siostrze.

Kiedy wychodząc spotkałem Denise, zapytała z pogardą: „Dokąd idziesz?”.

Mój głos pozostał spokojny. „Na zewnątrz”. Bo wiedziałem, że prawdziwa eksplozja jeszcze nie nastąpiła.

A kiedy nastąpi, na podjeździe nie będzie płomieni.

To będzie bomba, którą tak naprawdę przewoził samochód.

Tej nocy spałam w pokoju gościnnym mojej koleżanki z pracy, Jenny, ubrana w ubranie, z telefonem przypiętym do piersi niczym pulsometr.

Za każdym razem, gdy dzwoniła, ściskał mnie żołądek. O 6:12 rano zadzwonił mój tata.

„Claire” – powiedziała ochryple – „musisz wrócić. Musimy porozmawiać”.

„Nie wracam” – odparłam. „Nie, dopóki Denise tam jest”.

Gwałtownie odetchnęła. „Dzwoniła firma ubezpieczeniowa. Straż pożarna zgłosiła ją jako podejrzaną.

Denise im powiedziała… powiedziała, że ​​to ty to zrobiłaś”.

Słowa uderzyły mnie jak policzek, mimo że się ich spodziewałam. „Oczywiście”.