„Mój ojczym rzucił mój komputer do gier do ogrodu i krzyknął: «Zakryj się, ty leniwy draniu!»”

Frank spróbował ostatniej sztuczki, strategii, do której tacy mężczyźni zawsze uciekają, gdy władza wymyka im się z rąk: wstydu.

„Myślisz, że te pieniądze czynią cię lepszym od nas?”

Spojrzałem mu prosto w oczy.

„Nie.

Myślę, że to, co zbudowałem bez ich wiary, mówi samo za siebie”.

Nastała cisza, która wydawała się zasłużona.

Potem powiedziałem: „Musisz wyjść, zanim wezwę ochronę”.

Moja matka wtedy zamarła – nie z gracją, nie teatralnie, po prostu ze zmęczeniem, jak ktoś, kto za późno odkrył prawdę.

Wypowiedziała moje imię raz.

A potem znowu.

Nie ruszyłem się z miejsca.

W końcu Evelyn zaprowadziła ich z powrotem do windy z takim spokojnym profesjonalizmem, że Frank nie mógł się na niej skupić, nie wyglądając na jeszcze mniejszego.

Drzwi się zamknęły.

Na podłodze zapadła cisza.