„Mój ojczym rzucił mój komputer do gier do ogrodu i krzyknął: «Zakryj się, ty leniwy draniu!»”

Mama podeszła do mnie pierwsza.

„Liam” – powiedziała płacząc – „dlaczego nam nie powiedziałeś?”

Pytanie brzmiało niemal poważnie ze względu na swoją brutalność.

Nie: Wszystko w porządku?

Nie: Co zrobiliśmy?

Po prostu: Dlaczego nam nie powiedziałeś?

Złożyłam kopertę z notatkami i zapytałam: „Czy to by coś zmieniło?”

Otworzył usta i zamknął je z powrotem.

Frank wtrącił się, jak zawsze, gdy trzeba było odwrócić uwagę od emocjonalnego dyskomfortu.

„Słuchaj, sytuacja była napięta. Wiesz, jak domy reagują pod presją”.

Wpatrywałem się w niego.