Tego ranka oddech Michaiła Siergiejewicza stał się gorszy: „Nikita, nie potrzebuję niczego — już nic…

***
Kilka dni później Anne zauważyła mężczyznę idącego z lekarzem prowadzącym, bardzo podobnego do mnie. Zbiegła po schodach i wybiegła na zewnątrz.

Jesteś ojcem Nicholasa?

Lekarz prowadzący spojrzał na nią zmieszany.

Anne, co się dzieje?

Poczekaj chwilę, doktorze Nicholas, zwolnij mnie później, jeśli będziesz musiał! Czy to ty?

David Oliver spojrzał na małą dziewczynkę z uroczymi piegami, równie zaskoczony.

Tak.

Nie wolno ci, słyszysz mnie? Nie wolno ci nigdy myśleć, że Nicholas jest bezużyteczny! Jest najlepszy z nas! Tylko on odważył się pozwolić komuś pożegnać się z przyjacielem na koniec. Nicholas ma serce i duszę!

Anne odwróciła się i weszła z powrotem do budynku. David Oliver uśmiechnął się.

Niezła z niej dziewczyna, prawda?

Dr Nicholas odpowiedział: Co z nią zrobić? Urocza dziewczyna, ale za każdym razem upiera się przy prawdzie!