Moja przyrodnia siostra Camila ukradła mi męża – „dziedzica miliardowego imperium budowlanego”. Podczas ugody rozwodowej uśmiechnęła się złośliwie: „Dopilnuję, żebyś dostała mnóstwo pieniędzy na nowy początek”. Mój prawnik wybuchnął śmiechem… bo…

Poznałam psychologiczną walkę niezbędną do negocjacji z zatwardziałymi brygadzistami związkowymi, którzy z daleka wyczuwali blef korporacyjnego garnituru.

Zarząd – klika siwowłosych lojalistów, którzy przez dekady podążali śladami Arthura – początkowo był otwarcie wrogo nastawiony. Byłam tylko synową bankiera, która bawiła się w ich piaskownicy. Ale matematyka to najlepszy czynnik wyrównujący. Bezlitośnie usprawniłam ich rozdęte łańcuchy dostaw, rozwiązałam krwawiące kontrakty i agresywnie rozszerzyłam nasze portfolio o wysoce lukratywne podmiejskie ośrodki medyczne.

Zyski rosły. Z kwartału na kwartał deficyt budżetowy znikał. Powoli protekcjonalne uśmieszki przerodziły się w niechętne skinienia głową z szacunkiem. W trzecim roku mojej pracy członkowie zarządu przestali…

Odwiedzałam gabinet Lucasa w całości, przynosząc każdą ważną decyzję finansową prosto na moje biurko.

Ale w miarę jak moja ścieżka zawodowa stawała się coraz bardziej pionowa, fundamenty mojego małżeństwa po cichu i boleśnie się rozpadały.

Nie przerywała tego jedna, wybuchowa kłótnia. To była śmierć od tysiąca mikroskopijnych ran apatii. Najgłębszą raną, tą, która utworzyła grubą, brzydką bliznę na moim sercu, była nasza wyczerpująca walka z niepłodnością.