Moja dziesięcioletnia córka wróciła do domu ze złamaną ręką i siniakami wszędzie.

Wyczułem to nastawienie, zanim jeszcze wszedłem.

Sekretarka próbowała mnie powstrzymać.

„Proszę pani, dyrektor spotyka się z darczyńcą…”

Wyważyłem drzwi gabinetu.

W środku siedział Marcus Hale.

Ja też.

Dziesięć lat niczego nie zmieniło.

Wciąż drogie garnitury. Wciąż ta arogancja.

Jego syn, Dylan, grał na kanapie w grę wideo.

Marcus rozparł się wygodnie i uśmiechnął z satysfakcją.

„No cóż, skoro to nie Victoria Carter” – powiedział. „Słyszałem, że twój dzieciak upadł”.

Zaśmiał się.

„Jest niegrzeczny. Zupełnie jak jego matka”.

Dyrektor wymusił niezręczny uśmiech.

Marcus kontynuował.

„Tak to jest, kiedy szkoły przyjmują stypendystów”.

Zignorowałam go.

Spojrzałam na Dylana.

„Zrzuciłeś Avę ze schodów?”

Nawet nie podniósł wzroku.

„A co, jeśli to ja?”