Zabierałam moje dzieci, bliźniaki, na poród i okazało się, że firma ta była moją przygodą na jedną noc.

Więc zapakowałam Noaha i Nathana do bagażnika mojego vana, obiecałam im frytki po pracy i modliłam się, żeby się dobrze zachowywali.

Adres dostawy znajdował się w lśniącej szklanej wieży w centrum miasta.

Takim budynku z idealnie marmurowymi podłogami, że przechodząc przez niego, czujesz się winny.

Zameldowałam się w recepcji z teczką, telefonem i skrzynką owoców Nathana w ręku, a Noah pytał mnie, czy bogaci ludzie naprawdę pracują w takich lśniących budynkach.

„Dwudzieste dziewiąte piętro” – odpowiedziała recepcjonistka.

„Biura prezesa”.

Zmusiłam się do uśmiechu i podziękowałam, ale żołądek mi się ścisnął, gdy to usłyszałam.

Byłam tu już wcześniej.

Nie w ciągu dnia.

Nie przez główne wejście.