Po stracie jednej z moich córek bliźniaczek ciężko mi było się z tym pogodzić — aż do pierwszego dnia nauki mojej ocalałej córki w pierwszej klasie, kiedy jej nauczycielka niespodziewanie powiedziała: „Obie twoje córki radzą sobie naprawdę dobrze”.

Śmiała się z czegoś, co powiedziało dziecko obok niej, a jej twarz marszczyła się w kącikach oczu.

Głos rozległ się przez salę i uderzył mnie prosto w serce, jakbym nie słyszała go od trzech lat.

„Proszę pani?”

Głos pani Thompson dobiegł z oddali.

„Czy wszystko w porządku?”

Podłoga szybko się zapadała.

Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłem, zanim wszystko pociemniało, była mała dziewczynka patrząca w górę.

t — i przez niewiarygodną chwilę spojrzał mi prosto w oczy.

Obudziłam się w szpitalnej sali, po raz drugi od trzech lat.

John stał przy oknie, Lily obok niego, mocno ściskając plecak, z szeroko otwartymi, niespokojnymi oczami.