Po stracie jednej z moich córek bliźniaczek ciężko mi było się z tym pogodzić — aż do pierwszego dnia nauki mojej ocalałej córki w pierwszej klasie, kiedy jej nauczycielka niespodziewanie powiedziała: „Obie twoje córki radzą sobie naprawdę dobrze”.

Moje tętno przyspieszyło, gdy szłam za nią.

Wciąż powtarzałam sobie, że to zwykła pomyłka.

Podobnie wyglądające dziecko.

Niewinna pomyłka nowej nauczycielki, która próbuje zapamiętać trzydzieści imion.

Powtarzałam to sobie na korytarzu.

Klasa na końcu korytarza właśnie skończyła zajęcia.

Krzesła się przesunęły.

Pudełka z lunchem z hukiem się zamknęły.

Przestrzeń wypełniła się typową dla sześciolatków niespokojną energią.

Pani Thompson weszła przede mnie i gestem wskazała stoliki przy oknie.

„Oto ona, bliźniaczka Lily”.

Zerknęłam na nią.

Przy tylnym stoliku siedziała mała dziewczynka, chowając pudełko kredek do plecaka, a jej ciemne loki opadały na twarz.

Przechyliła głowę na bok, pracując.

Ten precyzyjny kąt, ten ruch, zamazywały mi obraz na krawędziach.