Po stracie jednej z moich córek bliźniaczek ciężko mi było się z tym pogodzić — aż do pierwszego dnia nauki mojej ocalałej córki w pierwszej klasie, kiedy jej nauczycielka niespodziewanie powiedziała: „Obie twoje córki radzą sobie naprawdę dobrze”.

„Grace.”

„Pani Thompson.”

Uścisnęłyśmy sobie dłonie.

„Chciałam tylko powiedzieć, że obie twoje córeczki mają się dziś świetnie.”

„Chyba doszło do jakiegoś nieporozumienia.

Mam tylko jedną córkę, Lily”.

Wyraz twarzy pani Thompson lekko się zmienił.

„Och, przepraszam.

Zaczęłam wczoraj i wciąż uczę się imion.

Ale myślałam, że Lily ma bliźniaczkę.

W drugiej grupie jest mała dziewczynka… są do siebie bardzo podobne.

Po prostu założyłam…”

„Lily nie ma rodzeństwa” – wyjaśniłam.

Nauczycielka przechyliła głowę na bok.

„Podzieliliśmy klasę na dwie grupy na popołudniowe zajęcia.

Zajęcia drugiej grupy właśnie się skończyły”.

Zatrzymała się, autentycznie zdezorientowana.

„Chodź ze mną.

Pokażę ci”.