Zaniosłam naszyjnik mojej zmarłej babci do lombardu, żeby zapłacić czynsz, ale kiedy antykwariusz go zobaczył, zbladł i powiedział, że czekał na mnie dwadzieścia lat.

„Mam. Naszyjnik. Jest tutaj”.

Przeszedł mnie zimny dreszcz.

„Do kogo dzwonisz?”

Spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami.

„Proszę pani… ktoś cię szuka od dwudziestu lat”.

Serce zaczęło mi walić.

„To niemożliwe…” – wyszeptałam.

Ale zanim zdążyłam kontynuować, tylne drzwi się otworzyły.

„Desiree?”

Weszła kobieta – była starsza, ale od razu ją rozpoznałam. Była najlepszą przyjaciółką mojej babci.

„Szukam cię” – powiedziała i mocno mnie przytuliła.

Zamarłam na chwilę… a potem coś we mnie pękło.