Zaniosłam naszyjnik mojej zmarłej babci do lombardu, żeby zapłacić czynsz, ale kiedy antykwariusz go zobaczył, zbladł i powiedział, że czekał na mnie dwadzieścia lat.

Prawie nie spałam tej nocy. Przewracałam się z boku na bok, mając nadzieję na znalezienie innego rozwiązania. Ale nadszedł poranek – a wraz z nim rzeczywistość.

Lombard znajdował się w centrum miasta, miejscu, do którego ludzie przychodzą tylko wtedy, gdy nie mają innego wyboru.

Zadzwonił mały dzwoneczek, gdy weszłam.

„Chcę to sprzedać” – powiedziałam i położyłam naszyjnik na ladzie.

Mężczyzna za ladą zamarł, gdy tylko go zobaczył.

Zbladł.

„Skąd to masz?” – wyszeptał.

„To należało do mojej babci” – odpowiedziałam. „Potrzebuję tylko pieniędzy na czynsz”.

„Jak miała na imię?”

„Merinda”.

Zatoczył się do tyłu, opierając się o blat.

„Proszę pani… proszę usiąść”.

Ścisnął mi się żołądek.

„Czy to podróbka?”

„Nie” – powiedział drżącym głosem. „To jest jak najbardziej prawdziwe”.

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, podniósł słuchawkę.