„Wiesz, która godzina, ty bezużyteczna dziwko? Idź do kuchni!” Ledwo dowlokłam się do domu po wyczerpującej 14-godzinnej zmianie, tylko po to, by mąż uderzył mnie w twarz. Gotowałam już godzinę, gdy jego matka napluła mi w twarz jedzeniem, a potem popchnęła mnie tak mocno, że uderzyłam o blat z ostrymi krawędziami. Nagła, ciepła wilgoć spływająca po nogach zatrzymała moje serce – dziecko. Sięgnęłam po telefon, żeby zadzwonić pod 911, ale mąż wyrwał mi go z ręki i rzucił o ścianę. Spojrzałam mu w oczy, lodowato spokojna: „Zadzwoń do mojego ojca”. Nie mieli pojęcia, kim on naprawdę jest.

Drzwi wejściowe zmieniły się z przeszkody w pułapkę z chłodnym, metalicznym kliknięciem.

Stałem jak sparaliżowany w holu, mosiężne klucze wbijały się w moją dłoń niczym odłamki lodu.

Mój wzrok przesunął się ku mahoniowemu zegarowi stojącemu; wahadło kołysało się w powolnym, drwiącym rytmie serca – serca, które miało się zatrzymać. 19:15.

Piętnaście minut po terminie. Piętnaście minut w strefie zagrożenia.

Głos Davida nie dobywał się z jego gardła; dochodził z cieni salonu, wibracja o niskiej częstotliwości, przesiąknięta zapachem drogiej whisky i taniego okrucieństwa.

Ukazał się w łuku, jego dopasowana biała koszula lśniła w słabym świetle, a jego sylwetka była na tyle ostra, że ​​mogła zadać rany.

„Przepraszam, Davidzie” – wyszeptałem. Nienawidziłem swojego głosu – był żałosny, urywany.